บทที่ 411 หนึ่งปีสี่ฤดู ไม่ว่าหนาวหรือร้อนล้วนเป็นคุณ! (Part1)
อันเยี่ยนจวินเป็นเวรกลางคืน เขานั่งอยู่ในห้องหมอของแผนกฉุกเฉิน ทอดถอนใจไปหลายครั้ง พริบตาเดียวเขาก็ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับสองมาสิบปีแล้ว เป็นหมอแผนกฉุกเฉินมาสิบปีแล้ว ได้เรียนรู้ทักษะต่างๆ มากมาย
เดิมทีเขาเป็นศัลยแพทย์ที่โดดเด่น แต่เมื่ออายุสี่สิบทักษะก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ เขาเพิ่งได้ทำงานตรงสายที่เรียนก็ปีนี้เอง ในยุคสมัยของพวกเขา ส่วนใหญ่จะเรียนเทคนิคและทักษะไปตามตำแหน่งที่ได้รับ ขาดอะไรก็เรียนเสริม
ตอนแรกอันเยี่ยนจวินคิดจะเกษียณในฐานะแพทย์แผนกฉุกเฉิน ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงอายุสี่สิบจะได้กลับไปยืนบนเวทีของศัลยแพทย์อีกครั้ง
“หมออัน! ขอบคุณครับ มือของลูกสาวผมดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้ฟื้นตัวได้ดีมากเลยครับ!”
“หัวหน้าอัน ขอบคุณจริงๆ ครับ ตอนนี้แม่ผมใช้มือทำอาหารได้โดยไม่มีผลกระทบอะไรแล้วครับ!”
“หัวหน้าอัน…”
……
ในสมองคิดไปถึง ‘รางวัล’ ที่เขาได้รับในช่วงนี้ อันเยี่ยนจวินรู้สึกคล้ายความสุขอัดแน่นเต็มอก
เวลาหนึ่งทุ่ม ไม่ง่ายเลยกว่าจะข้ามผ่านช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดมาได้ เสี่ยวหลินมองอันเยี่ยนจวินที่นั่งอยู่ในห้องหมอ อดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าอัน ให้ฉันช่วยเอาข้าวมาให้คุณไหมคะ”
อันเยี่ยนจวินหันไปยิ้มให้ “ไม่ต้องหรอกครับ”
เสี่ยวหลินหัวเราะออกมา “ได้ค่ะ!”
ฉางลี่น่าที่อยู่ข้างๆ ทอดถอนใจออกมา “ฉันว่านะคะ คนที่มีความสุขที
