บทที่ 400 ทุกอย่างจะดีขึ้น!
เฉินชางยังไม่เลิกงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม อารมณ์ย่ำแย่
หลังจากแลกเวรและถกเรื่องเคสเสร็จแล้ว เฉินชางก็เตรียมไปที่ห้อง ICU เพื่อตรวจเยี่ยมผู้ป่วย แต่กลับถูกฉินเยว่ดึงไว้เสียก่อน
เฉินชางหันไปถาม “อะไรครับ”
ฉินเยว่เห็นสภาพของเฉินชางก็ได้แต่ถอนใจ “ไปนอนพักที่ห้องเวรหน่อยเถอะค่ะ ฉันซื้ออาหารเช้ามาให้คุณด้วย คุณกินแล้วก็ไปนอนพัก ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันจะเรียกคุณเอง”
เฉินชางเห็นความเป็นห่วงที่ปรากฏชัดบนใบหน้าอีกฝ่ายก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ครับ ผมไม่เป็นไร ผมแค่อยากไปดูหน่อยว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว”
ได้ยินดังนี้ ฉินเยว่จึงยิ้มออกมาอย่างสบายใจ “ค่ะ คุณไปพักสักหน่อยเถอะ”
ถึงอย่างไรก็ยังเยาว์วัย ล้วนดำดิ่งไปกับอารมณ์ของตนเองได้ง่าย ทว่าบางครั้งเรื่องเหล่านี้ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องอายุจริงๆ
ความจริง…เฉินชางก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก
เขานอนจนถึงเที่ยง หลังจากเก็บกวาดห้องพักแล้ว ฉินเยว่ก็นำกล่องอาหารที่ยังอุ่นๆ มาให้ เป็นบะหมี่น้ำใสที่กระตุ้นความอยากอาหารได้ดี
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความสุขมันก็ง่ายดายเท่านี้เอง
ฉินเยว่นั่งลงข้างกายเฉินชางพร้อมหัวใจอันนุ่มฟู
“กินเถอะค่ะ”
เฉินชางส่งเสียงอืมตอบไปครั้งหนึ่ง
อันที่จริงตอนที่ฉินเยว่เห็นผู้ป่วยหญิงคนนั้นยังสะเทือนใจยิ่งกว่าเฉินชางเสียอีก ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิง จึงสะเทือนอารมณ์ง่ายกว่า นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเข้าอกเข้าใจ
ขณะกำลังกินข้าว
