เรื่องเลวร้ายอะไร รีบติดต่อญาติผู้ป่วยเถอะค่ะ”
แน่นอน!
สำหรับตัวผู้ป่วย บางทีการลืมเลือนอดีตคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ความเจ็บป่วยทางกายใดๆ ล้วนรักษาได้ สิ่งเดียวที่ไม่อาจรักษาก็คือรอยแผลที่ถูกทิ้งไว้ในใจ ทว่าตอนนี้ช่างพอดี กระทั่งบาดแผลในใจก็ยังดีขึ้นแล้ว หรือไม่ก็ถูกลืมเลือนไปเท่านั้น แต่สำหรับเธอที่เพิ่งอายุยี่สิบหกปี ควรดูแลรักษาร่างกายให้ดีและเริ่มต้นชีวิตใหม่
นี่คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
แต่พวกเขาก็ต้องติดต่อและคุยกับญาติผู้ป่วยให้ดี ซึ่งอาจเกี่ยวพันไปถึงทางตำรวจด้วย
เฉินชางหันไปมองผู้ป่วยหญิงแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “พักผ่อนให้ดีนะครับ ห้อง ICU ห้ามญาติผู้ป่วยเข้าเยี่ยม ดังนั้นรอให้อาการคุณเสถียรก่อนเดี๋ยวค่อยปรับเปลี่ยนกันนะครับ”
เธอยิ้มออกมา “ขอบคุณค่ะคุณหมอ แต่ว่า…ฉีดยาระงับปวดให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันเจ็บจังเลยค่ะ ทำไมมีแผลเยอะขนาดนี้ล่ะคะ ฉันประสบอุบัติเหตุรถยนต์มาเหรอ”
……
……
หลี่เป่าซานเดินนำเฉินชางและคนอื่นๆ กลับมาที่แผนกฉุกเฉินแล้วรีบติดต่อญาติผู้ป่วย
ญาติผู้ป่วยที่ไม่ได้พักผ่อนมาตลอดคืนเพิ่งกลับไปถึงบ้าน ล้มตัวลงนอนยังไม่ทันหลับก็ได้รับข่าวว่าลูกสาวได้สติแล้วจึงรีบพากันมาที่โรงพยาบาลทันที
เมื่อเห็นชายวัยกลางคนเดินเข้ามา หลี่เป่าซานก็บอกไปว่า “เธอสูญเสียความทรงจำครับ”
ประโยคนี้ทำให้คนทั้งครอบครัวนิ่งไปทันที
หลี่เป่าซานอธิบายต่อไป “แต่พวกคุณวางใจได้ เธอสูญเสียความทรงจำเฉพาะบางเ
