ดง “ผมก็ไล่ตามอนาคตของหน้าที่การงานเหมือนกันนะครับ! แล้วผมก็มีความฝันด้วย โอเคไหม!”
พูดถึงตรงนี้ จางจื้อซินก็ยิ้มออกมา ปรายตามองเฉินชาง “วันนี้ผมเป็นศัลยแพทย์หลักนะ”
เฉินปิ่งเซิง “ได้!”
จางจื้อซินมองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน วันนี้อาจารย์จางคนนี้จะแสดงให้คุณรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เรียกว่าทักษะผ่าตัดขั้นสูง! ให้คุณเห็นหน่อยว่าอะไรคือการผ่าตัดใหญ่!”
เฉินชางสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว รีบถามไปว่า “ผ่าตัดอะไรครับ”
จางจื้อซินพูดยิ้มๆ “วิปเปิล ออเพอเรชั่น (Whipple operation) ครับ ไม่เคยเห็นใช่ไหม!”
เฉินชางพยักหน้า เขาไม่เคยเห็นจริงๆ
วิปเปิลออเพอเรชั่นเป็นการผ่าตัดระดับสี่ เขายังไม่เคยสัมผัสจริงๆ พริบตานั้น เขาก็รู้สึกคาดหวังขึ้นมาบ้างแล้ว แต่…เฉินชางยังทำเป็นหูหนวกตาบอดกับท่าทีเวอร์วังของอีกฝ่าย
……
ขณะสนทนาทั้งสองก็เดินเข้าไปในห้องผ่าตัด
เฉินปิ่งเซิงส่งประวัติคนไข้ให้เฉินชาง
ภาพเช่นนี้ไม่ได้เห็นมาเกือบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่หลี่เป่าซานปฏิวัติแผนก เฉินชางก็ผ่าตัดร่วมกับเหล่าเฉินน้อยมาก
เมื่อจางจื้อซินได้ยินว่าตนเองเป็นศัลยแพทย์หลักก็เบิกบานใจขึ้นมาโดยพลัน ทั้งอิ่มเอมและมีความสุข
“เสี่ยวเฉิน อย่าลืมมายืนถือตะขอคอยดูดของเหลวให้ผมด้วยนะครับ!”
เฉินชางกลอกตาใส่ ท่าทางอวดดีจริงๆ
ตอนนี้เอง จู่ๆ จางโหย่วฝูก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นเฉินชาง จากเดิมที่คิดจะเดินผ่านไปก็หยุดเท้าลงทันที จากนั้นก็เดินอ้อมเข้ามา
“เอ๋? เสี่ยวเฉิ
