ัวเราะไม่ได้ ยัยนี่จะฮาเกินไปแล้ว!
เหมือนสุภาษิตที่ว่า ไม่ตีลูกสามวัน ลูกปีนขึ้นหลังคา!
เฉินชางหัวเราะ “วันอาทิตย์ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณด้วย”
ฉินเยว่ “ป้าใหญ่คนนั้นท้องหรือคะ เร็วขนาดนี้เชียว มีลูกแล้วหรือ”
เฉินชางทำหน้าเซ็ง แทบอยากจะเอาโทรศัพท์ไปเขวี้ยงหน้าฉินเสี้ยวหยวนจริงๆ คุยกันให้มีความสุขหน่อยได้หรือเปล่า
ลูกสาวไม่ดีเป็นความผิดของพ่อ!
……
……
ขณะเดียวกัน ฉินเสี้ยวหยวนเห็นลูกสาวนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ชิน
“ทำไมวันนี้ไม่ไปเดินเล่นล่ะ” เหล่าฉินถามอย่างสงสัย
ฉินเยว่ชะงักไป “อ้อ! วันนี้พักค่ะ”
เหล่าฉินสงสัยเล็กน้อย วันนี้เฉินชางไม่ได้เข้าเวร แยว่เยว่ก็ไม่ได้เข้าเวร ไม่มีงานอะไร ทำไมไม่ไปเดินเล่น!
หรือว่าจะทะเลาะกัน
ทำไม
เรื่องบ้านหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหล่าฉินก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ลูกเขยคนนี้…แม้ปากจะบอกว่าไม่ดี แต่…คิดดูดีๆ ความจริงแล้วก็ยอดเยี่ยมไปเลย อย่างน้อยเขาก็ค่อนข้างพอใจ
ฉินเยว่กับเฉินชางก็นับว่าเป็นคู่บุรุษเก่งสตรีงาม ไม่ง่ายเลยกว่าจะเจอคนที่เข้าตาและเข้ากันได้ทุกอย่าง ดังนั้นเขาจะปล่อยให้การพัฒนาความสัมพันธ์ของเด็กๆ หยุดชะงักเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ นอกจากนี้ ฉินเสี้ยวหยวนก็คิดว่าเสี่ยวเฉินดีมากจริงๆ มีอนาคตยาวไกล
เฉินชางเป็นเด็กจากบ้านนอก ไม่ง่ายเลยกว่าจะพัฒนาตัวเองมาได้ จะปล่อยให้เรื่องบ้านมาถ่วงอนาคตไม่ได้เด็ดขาด
เหล่าฉินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้
