นชางอย่างเคร่งครัด เขาเหลือเนื้อเยื่อรอบๆ เส้นประสาทเอาไว้ส่วนหนึ่งเพื่อปกป้องเส้นประสาท!
อันที่จริงการผ่าตัดจะทำไปแบบเรียบง่ายก็ได้! แต่หากจะจัดการรายละเอียดที่คนทั่วไปไม่สนใจให้ดีกลับทำได้ยาก!
ความแตกต่างระหว่างยอดฝีมือกับคนธรรมดาอยู่ที่การรับมือกับรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้เอง ซึ่งเถามี่ก็จัดการกับสิ่งเหล่านี้ได้อย่างดีเยี่ยม
ซย่าเกาเฟิงมองจนตะลึงพรึงเพริดไปหมดแล้ว นี่ทำให้เขาต้องนับถือฝีมือของเถามี่จากใจจริง
ซย่าเกาเฟิงไม่ใช่คนประเภทที่เห็นตนเองถูกตนเองดีอยู่ตลอดเวลา เขารู้จักเรียนรู้จากข้อดีของคนอื่นด้วย มิเช่นนั้นคงไม่เชิญเถามี่มาแสดงฝีมือผ่าตัดเช่นนี้แน่นอน สิ่งที่เขาต้องการก็คือการเรียนรู้และแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันนี่แหละ!
ซย่าเกาเฟิงยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ!
ยิ่งมองก็ยิ่งเบิกบานใจ!
เพราะคราวนี้เขาได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง
ทว่า…ทางด้านเถามี่ เมื่อเขามองซย่าเกาเฟิงแล้วกลับต้องถอนใจออกมา!
เฮ้อ…
ก่อนหน้านี้เถามี่ได้เฉินชางเป็นผู้ช่วยครั้งหนึ่ง พอตอนนี้ได้ซย่าเกาเฟิงเป็นผู้ช่วย ทำให้รู้สึกได้ถึงความแตกต่าง…
คิดถึงตรงนี้เถามี่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้
การช่วยเหลือของเฉินชางทำให้เขาสบายมากจริงๆ!
เถามี่ส่ายหน้า การช่วยเหลือของหัวหน้าซย่าก็ยังไม่ดีเท่าเฉินชางเลย
ไม่ได้ๆ ต่อไปจะทำตัวเรื่องมากแบบนี้ไม่ได้! ยังไงซะเสี่ยวเฉินก็มาเป็นผู้ช่วยทุกวันไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ เถามี่ก็ถอนใจออกมายาวๆ รู้สึ
