กหดหู่อย่างไรชอบกล!
กระทั่งซย่าเกาเฟิงก็ยังมองความรังเกียจของเถามี่อย่างเคร่งขรึม!
เถามี่คนนี้นี่! ถึงกับรังเกียจที่ผมช่วยได้ไม่ดีเชียวหรือ!
อย่ารังแกกันเกินไปนัก!
ผมยอมเป็นผู้ช่วยคุณก็ให้หน้าคุณมากแล้ว!
คิดได้ดังนี้ ซย่าเกาเฟิงก็ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะช่วยให้ดีๆ จนเถามี่เห็นถึงความร้ายกาจของตน…
การผ่าตัดดำเนินไปอย่างเชื่องช้า หัวหน้าแผนกทั้งสองร่วมมือกันอย่างรู้ใจ ทำให้ทุกคนเปรมปรีดิ์เหมือนติดยา!
[1] เปิ่นกง เป็นคำเรียกแทนตัวเองของสนมนางในระดับสูงในสมัยโบราณ