องนางพยาบาลน้อย!
กล่าวคือ…โรงพยาบาลตงต้ามีคนเก่งอยู่มากมาย เพียงแค่ในแผนกศัลยกรรมหัวใจก็มีแต่คนที่จบปริญญาเอกแล้ว ซึ่งสำหรับคนที่มีพื้นเพยอดเยี่ยมเหล่านี้…ไม่ต้องพูดถึงคนหล่อเลย แค่จะหาคนที่มีผมดกดำยังยากเลย!
ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกผมบางทั้งนั้น! นี่ทำให้นางพยาบาลน้อยทั้งหลายต้องทอดถอนใจด้วยความเซ็ง ส่วนเก่อฮว๋ายที่เป็นพวกพอมีผมประปรายก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง
บ่ายวันนี้ โรงพยาบาลสงบเงียบจนน่าแปลกใจ ทุกคนในห้องทำงานรีบคว้าโอกาสนี้จัดการประวัติคนไข้ เวชระเบียนของเดือนที่แล้วจะต้องทำให้เสร็จกลางเดือนนี้ แต่ทุกคนยังไม่ได้ส่ง จนฝ่ายเวชระเบียนโทรมาเร่งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
บรรดาหมอจัดระเบียบคำสั่งแพทย์ ตรวจยา และหาผลตรวจของคนไข้ ส่วนพยาบาลก็ต้องเร่งเตรียมบันทึกการรักษาและเซ็นชื่อในแบบฟอร์ม
หวังเยี่ยนกำลังจะกลับไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล แต่กลับถูกเก่อฮว๋ายเรียกไว้เสียก่อน
เขาระบายรอยยิ้มที่คิดว่าน่าหลงใหลออกมา “คุณเยี่ยนครับ คุณช่วยผมพิมพ์ผลตรวจแลปของผู้ป่วยที่เคยอยู่เตียงห้าสิบเอ็ดให้ผมทีนะครับ!”
หวังเยี่ยนส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมา “ฉันงานยุ่งมาก! คุณทำเองเถอะค่ะ!”
เก่อฮว๋ายจนปัญญา ได้แต่ไปหาเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน ช่วยพิมพ์ผลตรวจแลปของผู้ป่วยให้ผมหน่อยสิครับ!”
ตอนนี้เฉินชางกำลังอ่านคู่มือการผ่าตัดของแผนกศัลยกรรมหัวใจฉบับล่าสุดอย่างออกรสออกชาติ เมื่อได้ยินคำพูดของเก่อฮว๋ายก็ตอบรับไปคำหนึ่ง
หวังเยี่ยนเห็นดังนั้นก็ร
