ึงพรึงเพริด
เฉียนหลินตาค้างไปแล้ว
“ทำไมอาจารย์เปลี่ยนท่าทีได้ล่ะ อยู่ดีๆ ก็มาทำดีกับพวกเราขนาดนี้ได้ยังไง”
สหายตัวประกอบ A ส่ายหน้า กล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า “นายไม่รู้สึกเหรอว่าสายตาที่อาจารย์ใช้มองพวกเรามันเหมือนอะไร”
เฉียนหลินกระสับกระส่าย เขาส่ายหน้าแล้วถามว่า “เหมือนอะไรเหรอ”
สหายตัวประกอบ A ถอนใจยาวๆ “เหมือนสายตาเอ็นดูเด็กน้อย…”
เฉียนหลินตัวสั่น ไขมันหนักเป็นร้อยกิโลกรัมสั่นเทา ย้อนคิดไปถึงสายตาสุดท้ายของหัวหน้าเถา รู้สึกแทบจะทรุด…
หัวหน้าเถา คุณเกลียดพวกเรายังจะดีซะกว่า…
