นเสี้ยวหยวน -0.5]
เฉินชางอดทอดถอนใจไม่ได้
ช่างเถอะ ช่างเถอะ!
ผมมีฉินเยว่แล้ว ยังต้องกลัวคุณอีกหรือ
เฉินชางส่ายหน้า ไม่เครียดแม้แต่น้อย ไม่รู้สึกกดดันเลยสักนิด
ข้างๆ โรงพยาบาลอันดับสองมีสวนสาธารณะอยู่แห่งหนึ่ง ช่วงเย็นของฤดูร้อนที่นี่จะคึกคักมาก บางครั้งเมื่อฉินเยว่ได้ยินเสียงคุณป้าคุณน้าเต้นรำเธอก็จะวิ่งไปเต้นด้วย
ประมาณสี่ทุ่ม เฉินชางก็พาฉินเยว่มาส่งใต้ตึก มองดูเธอเดินขึ้นห้องไปด้วยท่าทางเบิกบานใจ เพียงเท่านี้เฉินชางก็อารมณ์ดีมากแล้ว
เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฉินชางจึงพบว่ามีสายไม่ได้รับโทรมา เป็นสายจากหัวหน้าเถามี่
เฉินชางรีบโทรกลับทันที “หัวหน้าเถา คุณโทรหาผมเหรอครับ เมื่อครู่ผมไม่ได้ยินเสียง”
เถามี่อยากด่าคนจริงๆ แต่ก็ยังหัวเราะแล้วพูดออกไปว่า “คือพรุ่งนี้อู๋อวี้ซู่จะผ่าตัดแล้วนะครับ เขาเป็นผู้ป่วยที่คุณส่งมา ผมจะผ่าตัดด้วยตัวเอง ถ้าคุณว่างก็มาช่วยผมได้นะครับ!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาโดยพลัน ความจริงหัวหน้าเถาดีกับตนมาก การผ่าตัดกรีดเยื่อหุ้มหัวใจคราวที่แล้วเขาก็เป็นคนสอน ยิ่งไปกว่านั้น การผ่าตัดห้าเคสที่เป็นภารกิจก็ต้องให้หัวหน้าเถาช่วย
หัวหน้าเถาดีกับตนจากใจจริง อาจถึงขั้น…ดีกับตนมากกว่าเมิ่งซีด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็เป็นห่วงเฉินชางอยู่เสมอ
เฉินชางมีท่าทางดีอกดีใจ พูดยิ้มๆ ว่า “ว่างครับ ว่างแน่นอน ฮ่าๆ! ขอบคุณมากนะครับ ดีจริงๆ! ขอบคุณหัวหน้าเถามากๆ เลยครับ!”
เถามี่ยิ้ม ระหว่างค
