ไป
เฉินชางหรือ
เมื่อเจิ้งกั๋วถานเห็นว่าเป็นเฉินชางก็ไม่ลังเลอีก รีบพูดกับทุกคนว่า “ขอตัวรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ”
พูดจบก็เดินถือโทรศัพท์ออกไปจากห้องทันที
“สวัสดีครับ เสี่ยวเฉิน ทำไมอยู่ๆ โทรหาผมได้ล่ะครับ”
เจิ้งกั๋วถานพูดยิ้มๆ ความจริงเขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย รู้สึกผิดกับเฉินชางจริงๆ เมื่อคิดถึงเรื่องตอนนั้นก็อายจนหน้าแดง
เฉินชางเป็นคนเย็บขาให้สวีรั่วหยุน แต่ตอนนั้นเขายังไม่ค่อยเข้าใจอะไร หลังจากเย็บเสร็จก็แค่ให้เงินเฉินชางไปประมาณเจ็ดแปดหมื่น
ต่อมาเขาพาไปสวีรั่วหยุนไปเข้าร่วมงานเลี้ยงส่วนตัวที่ต่างประเทศจึงค่อยรู้ว่าผู้ประกอบการท้องถิ่นคนหนึ่งจ่ายเงินไปสามล้านกว่าเพื่อรักษารอยแผลเป็นให้ภรรยา
นี่ทำให้เจิ้งกั๋วถานตกใจมาก!
แพงขนาดนี้เชียวหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจิ้งกั๋วถานก็ให้อีกฝ่ายดูแผลที่ขาของสวีรั่วหยุน อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อยก่อนบอกไปว่า “ตอนนั้นภรรยาผมถูกขวดเบียร์บาดที่ขา หลังจากเย็บแล้วก็ต้องไปกำจัดรอยแผลเป็น เสียเงินไปไม่น้อยเลยครับ”
ประโยคนี้ทำให้เจิ้งกั๋วถานถึงกับหน้าแดง
อีกฝ่ายถามต่อไปว่า “คุณเจิ้ง ไม่ทราบว่าอาจารย์หมอคนไหนเย็บให้หรือครับ ฝีมือระดับนี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ”
ตอนนั้นเจิ้งกั๋วถานบอกไปว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น แต่ในใจหงุดหงิดกับตัวเองไปนานแล้ว!
