ปไหนกัน
น่าเสียดาย เมื่อเขาเดินเลี้ยวไปก็พบว่าฉินเยว่และเฉินชางขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว
……
……
เฉินชางมองฉินเยว่แล้วถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ว้าว คุณสวมกระโปรงด้วยหรือ ผมรู้จักคุณสามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคุณแต่งหน้าเลยนะเนี่ย เอาเถอะ คุณสวยจริงๆ!”
เมื่อเฉินชางสรรเสริญเยินยอตนเองขนาดนี้ ฉินเยว่ก็รู้สึกอิ่มเอมและปลื้มปริ่ม แต่ยังคงยู่ปากเล็กๆ ยกมือทั้งสองขึ้นกอดอก แสร้งทำท่าทางไม่พอใจ
“จริงสิ คุณบอกว่ามีธุรกิจใหญ่เลยเรียกฉันมา ธุระอะไรเหรอคะ”
เฉินชางหัวเราะฮี่ๆ “ธุรกิจการค้าขนาดใหญ่แน่นอน! มากกว่าล้านเลยนะครับ!”
ฉินเยว่หันไปมองท่าทีลึกลับของเฉินชาง พูดยิ้มๆ ว่า “ซื้อบ้านเหรอคะ”
เฉินชางตกตะลึงจนตาค้าง “คุณรู้ได้ยังไงครับ”
ฉินเยว่ยังไม่ทันหัวเราะ เฉินชางก็ได้ยินคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้ากล่าวยิ้มๆ ว่า “หนุ่มเอ้ย ไปเขตไห่อันตอนนี้ถ้าไม่ไปซื้อบ้านแล้วจะไปทำอะไรได้ล่ะครับ ที่นั่นมีอพาร์ทเม้นท์อยู่หลายแห่ง นอกจากไปดูห้องแล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นแล้วครับ! ที่อื่นแถวนั้นยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเลยนะครับ คุณจะไปช่วยย้ายหินหรือ”
คำพูดของเขาทำให้เฉินชางชะงักไป กระทั่งฉินเยว่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เขตไห่อันอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลอันดับสอง เป็นเขตใหม่ที่สร้างผสมผสานไปกับเขตเมืองเก่าหลังรื้อถอนหมู่บ้านในตัวเมือง ตามแผนการพัฒนาจะมีรถไฟฟ้าผ่านหนึ่งสาย การเดินทางสะดวก อยู่ติดวนอุทยาน สภาพแวดล้อมดีเ
