บทที่ 346 ถึงกับมาทำตัวเสแสร้งที่แผนกฉุกเฉินเชียว! ในมือใครบ้างไม่กุมชะตาชีวิตของคนอื่นไว้
เฉินชางยืนอยู่ตรงมุมกำแพงด้วยท่าทางลับลับๆ ล่อๆ ปรายตามองไปยังชายที่อยู่ในห้องตรวจ
ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย!
ไม่ใช่เด็กคนนั้นหรือ คนที่มาให้เขาเย็บแผลบนใบหน้าให้เมื่อหลายวันก่อนน่ะ ถึงกับมาขอเปลี่ยนยากับฉินเยว่เชียว เห็นได้ชัดว่าต้องการประกาศศึกสินะ
ผมควรก้าวออกไปเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองหรือเปล่า
เฉินชางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังจะเดินออกไปก็ได้ยินเสียงโอดครวญดังแว่วมา
“ซี้ดๆ…โอ๊ยๆ เบาหน่อย เจ็บ!”
“โอ๊ย อะ…โอย เจ็บจัง…”
เฉินชางหยุดฝีเท้าลงทันที
อืม ไม่เลว!
ตนเองไปเปลี่ยนยาให้เขาไม่ได้ ต้องรู้ว่าการล้างแผลทำแผลของเขามีคุณสมบัติพิเศษ
คิดไปคิดมาเฉินชางก็รู้สึกว่าจะไปเอาเปรียบเด็กคนนี้ไม่ได้
คราวหน้าให้หวังเชียนมาช่วยเปลี่ยนยาเถอะ ให้เขาลงมือจะ ‘ปลอดภัย’ กว่า!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ตัดสินใจรอให้เปลี่ยนยาเสร็จก่อนแล้วค่อยหารือเรื่องนี้กับฉินเยว่อีกครั้ง
ขณะที่เฉินชางเตรียมจะเดินออกไปด้วยใจสงบ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังแว่วมาจากด้านใน!
“เสี่ยวเยว่ เลิกงานแล้วว่างหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นแสยะยิ้มถาม
ฉินเยว่ส่ายหน้า “ไม่ว่างค่ะ”
ชายคนนั้นได้ยินก็ลังเลครู่หนึ่ง “คุณมีอคติกับผมเหรอ”
ฉินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ฉันต้องมีอคติกับนายด้วยหรือไง
“คุณคิดมากไปแล้วค่ะ…” ฉินเยว่ยิ้มอย่างอึดอัด
อีกฝ่ายได้ยินมา
