กวียนเทียมวัวตรงไปยังหมู่บ้านสกุลจู
เวลานี้ยังเช้าอยู่ เขาไปหมู่บ้านสกุลจูทุกวัน คนที่นั่งเกวียนมาด้วยกันล้วนคุ้นหน้ากันดี จู่ ๆ ก็มีท่านป้าที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาโผล่มาด้วยคนหนึ่งทำให้เขามองแล้วมองอีก
ท่านป้าผู้นั้นมองกลับมา “เจ้าเอาแต่มองข้าทำไม?”
“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าแปลกหน้าขอรับ ท่านป้า ท่านเป็นคนหมู่บ้านไหนหรือ?” เจี่ยงโหย่วเซิงถามอย่างสงสัย
“ไม่ใช่คนหมู่บ้านไหนทั้งนั้นแหละ มาเยี่ยมญาติเฉย ๆ” ท่านป้าผู้นั้นตอบ
“อ้อ ไปหาญาติหรือ แล้วญาติของท่านอยู่หมู่บ้านไหนเล่า?” เจี่ยงโหย่วเซิงถาม “ข้าบอกท่านก็ได้ว่าข้าเติบโตอยู่ที่นี่ คุ้นเคยกับหมู่บ้านละแวกนี้ยิ่งนัก หากท่านบอกข้า ข้าจะต้องรู้จักแน่นอน ถ้าพวกเราไปทางเดียวกัน ข้ายังสามารถนำทางให้ท่านได้ด้วยนะ”
ท่านป้าผู้นั้นกอดห่อสัมภาระแน่นกว่าเดิม ท่าทางประหนึ่งมองโจร “ไม่จำเป็น ข้ารู้จักทาง”
“ท่านป้า ข้าไม่ใช่ผู้ร้ายเสียหน่อย…” เจี่ยงโหย่วเซิงหันไปถามสารถีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ข้าดูเหมือนผู้ร้ายขนาดนั้นเลย?”
สารถีผู้นั้นหาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นลูกชายของเจ้าหน้าที่ประจำหมู่บ้านสกุลจูนั่นเอง เขายิ้มซื่อ ๆ “ฮ่า ๆๆๆ…พี่เจี่ยง ถ้าท่านไม่ใช่ผู้ร้าย ยังจะมีใครเป็นผู้ร้ายอีกเล่า?”
“เจ้าเด็กนี่ พูดอะไรของเจ้า? ระวังข้าไปฟ้องจูต้าเหนียง บอกว่าเจ้ารังแกข้า”
“จูต้าเหนียงไม่เชื่อหรอก”
……
คนทั้งสองหัวเราะเฮฮา เบี่ยงประเด็นสนทนาไปจากท่านป้าคนนั้น
ท่านป้า
