บทที่ 342 คนแซ่ฉินที่เก็บงำความลับได้ดีจนไร้ช่องโหว่
เนิ่นนานผ่านไป เฉินชางก็ยังไม่กลับบ้าน ทันใดนั้นเฉินปิ่งเซิงก็เรียกเฉินชางมาที่ห้องเวรแล้วปิดประตูลง เขาบอกให้เฉินชางนั่งลง หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ส่งไปให้เฉินชางอีกมวนหนึ่ง
เฉินชางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วรับมาสูบ
“ได้ยินว่าคุณชกหน้าเหยียนหมิงเหรอ” น้ำเสียงของเฉินปิ่งเซิงเรียบนิ่ง มองอารมณ์ไม่ออก
เฉินชางพยักหน้า สูบบุหรี่เข้าไปอีกเฮือกหนึ่งแล้วไอออกมา บุหรี่ไม่ควรสูบเลยจริงๆ
หลังจากสงบอารมณ์แล้ว เขาก็พยักหน้ายอมรับอย่างเรียบเฉย “ครับ”
ทันใดนั้นเฉินปิ่งเซิงก็สูบบุหรี่เฮือกใหญ่ แล้วพ่นออกมาช้าๆ “เฮ้อ…ความจริง…เหยียนหมิงก็เป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง”
เฉินชางชะงักไป เขาไม่เข้าใจ “ไม่ใช่ว่าเกิดปัญหาระหว่างผ่าตัดและถูกลงโทษหรือครับ จากนั้นก็ย้ายมาอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน”
เฉินปิ่งเซิงส่ายหน้า “คุณประเมินเหยียนหมิงต่ำเกินไปแล้ว ตอนนั้น…โรงพยาบาลทำผิดต่อเขาจริงๆ บางทีอาจเป็นเพราะระบบมีช่องโหว่ สุดท้ายก็เป็นปัญหาที่หลงเหลือมาจากร่องรอยในอดีต เหยียนหมิงในตอนนั้น…เขาก็เก่งกาจเหมือนกับคุณ ถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะในหมู่ศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลอันดับสอง…”
เฉินปิ่งเซิงเล่าเรื่องให้เฉินชางฟังมากมาย พูดถึงเรื่องในอดีตมากมาย
จู่ๆ เฉินชางก็เงียบไป
“แต่ว่า…ในเมื่อเขามาที่แผนกฉุกเฉินแล้ว ก็ควรรับผิดชอบหน้าที่ในแผนกฉุกเฉินของตัวเองให้ดีสิครับ การกู้ชีพมาถึงช้าเกินไป”
