ม่ใช่อย่างอื่น แต่เป็นการกู้ชีพ!
เฉินชางมีเหงื่อออกเต็มหัว รีบหันไปพูดกับพยาบาลว่า
“อิพิเนฟริน[1]!”
“ดูดเสมหะ!”
พูดจบเฉินชางก็เริ่มทำ CPR ทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง อัตราการเต้นของหัวใจผู้ป่วยก็ยังไม่กลับมา ขณะนั้นจ้าวเจี้ยนไห่ หมอจากห้อง ICU ก็วิ่งเข้ามา เขามองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “เตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจ!”
เฉินชางเห็นจ้าวเจี้ยนไห่ก็รีบพยักหน้า “อาจารย์จ้าว คุณมาแล้ว!”
จ้าวเจี้ยนไห่พยักหน้า “อืม!”
ทั้งสองรีบทำการกู้ภัยต่อไปทันที
ช็อตไฟฟ้า!
CPR!
ให้ออกซิเจน!
หลังจากดำเนินการกู้ชีพผ่านไปสองรอบ เหยียนหมิงถึงจะเดินหาวเข้ามายืนอยู่ข้างๆ จากนั้นก็มองทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความตกตะลึง
ผู้ป่วยนอนอยู่บนเตียงกู้ชีพ ไม่ขยับเขยื้อน
เฉินชางกำลังกดหน้าอกเขา
สอดท่อช่วยหายใจเรียบร้อยแล้ว ต่อกับเครื่องช่วยหายใจแล้ว
พยาบาลคนหนึ่งรับผิดชอบเรื่องยา พยาบาลอีกคนหนึ่งรับผิดชอบดูดเสมหะ
เหยียนหมิงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น พริบตานั้นเขาก็หน้าเปลี่ยนสี
ตอนนี้เฉินชางเหงื่อไหลจนชุ่มตัว ดีที่กินอะไรไปบ้างแล้วจึงทำให้มีเรี่ยวแรง มิฉะนั้นไม่รู้จริงๆ ว่าจะยืนหยัดทำ CPR มาได้นานขนาดนี้หรือไม่
เฉินชางหันไป เมื่อเห็นเหยียนหมิงก็ไม่สนใจจะตำหนิอะไรอีก “รีบติดต่อญาติผู้ป่วย!”
ฉางลี่น่าพยักหน้า รีบวิ่งออกไปใช้โทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาลอย่างเร่งร้อน ขณะเดียวกันพยาบาลน้อยอีกคนหนึ่งก็เชิญหมออายุรกรรมห
