จารย์ของตนดูคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง! เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน! มันดูเหมือน…สายตาของหัวหน้าซย่าเกาเฟิงในตอนนั้นมากเลยทีเดียว!
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉียนหลินก็รู้สึกกระวนกระวายใจโดยไม่มีสาเหตุ!
‘อาจารย์จะทอดทิ้งผมแล้ว ผมจะทำยังไงดี รอคำตอบอยู่นะครับ ด่วนมาก…’
……
……
หลังจากพิจารณามานาน เถามี่ก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก อย่างไรเสีย…เฉินชางก็ไม่ได้ไปลงทะเบียนกับซย่าเกาเฟิง!
ไม่เป็นไร!
ส่วนเสี่ยวเมิ่งคนนั้น อืม…ได้ยินว่าเมิ่งซียังไม่ได้แต่งงาน หน้าตาก็สวยมากด้วย
คิดไปคิดมา อยู่ๆ เถามี่ก็รู้สึกโล่งใจ เหตุผลคงจะอยู่ที่ตรงนี้แน่นอน ถึงอย่างไรเสี่ยวเฉินก็ยอดเยี่ยมเพียงนั้น เก่งกาจเพียงนั้น ยังต้องคารวะอาจารย์อีกหรือ หากไม่มีเหตุผลอื่นจะขอให้เมิ่งซีเป็นอาจารย์ทำไมกัน
เถามี่คิดถึงตรงนี้ก็อารมณ์ดีขึ้นมาก ถึงกับทอดถอนใจออกมาด้วยความสบายใจและมีความสุข
สายตาที่ใช้มองเฉียนหลินก็อ่อนโยนขึ้นมาก “อืม เสี่ยวเฉียน ไม่เลวๆ เรียนรู้เรื่องการเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจได้เร็วขนาดนี้เชียว ไม่เลวเลย! พรุ่งนี้ตามผมไปผ่าตัดด้วยนะครับ”
เมื่อเฉียนหลินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหวาดระแวง สายตาที่มองไปยังเถามี่ดูเชื่อถือครึ่งหนึ่งสงสัยอีกครึ่งหนึ่ง
อาจารย์ คุณจะหาข้ออ้างเตะผมทิ้งให้ได้เลยสินะครับ
……
……
เฉินชางอารมณ์ไม่เลวเลยทีเดียว เมื่อคนเรามีความสุข จิตใจก็ดีตามไปด้วย เมื่อเห็นว่าตนมีทักษะเกี่ยวกับการผ่าตัดถุงเยื่อหุ้มหัวใจหลากหลาย
