คล้ายจะคุ้นเคยกับคนทั้งสองทีเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งจริงใจกว่าเดิม
“พี่ชาย ท่านมีนามว่าอะไรหรือ?”
“ไอ้หยา อย่าเรียกข้าว่าพี่ชายเลย คนอื่นเรียกข้าว่าโหย่วเหล่าเชียน”
“พี่เชียน” เปาต่าทิงย่อมไม่ซื่อบื้อถึงขั้นตัดคำว่า ‘พี่’ ออกไปอยู่แล้ว เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ข้าเห็นท่านแล้วเหมือนได้เห็นพี่ชายแท้ ๆ รู้สึกสนิทสนมยิ่งนัก ข้าเรียกท่านว่าพี่เชียนดีกว่า อ้อ จริงด้วย พี่เชียน สองคนนี้มีเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมข้ารู้สึกเหมือนท่านคุ้นเคยกับพวกเขาดีทีเดียว?”
“จะไม่คุ้นเคยอย่างไรไหว? โจวเหล่าหู่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านข้านี่เอง…”
โหย่วเหล่าเชียนพูดออกมาจนหมด
โจวเหล่าหู่ผู้นี้ไม่ใช่คนดีอะไร เขาเคยมีบิดาที่ร่ำรวยมาก่อน แต่กลับทำให้บิดาโมโหจนตายเพราะโรคผีพนัน ทรัพย์สินในบ้านก็ล้างผลาญไปจนหมดสิ้น
แม้จะเป็นเช่นนี้ โจวเหล่าหู่ก็ยังชอบวางท่าเป็นคุณชาย
เฉียนซินผู้นี้เคยพบกับโจวเหล่าหู่มาก่อน มีเรื่องขัดแย้งกัน ทั้งคู่จึงไม่ถูกชะตากันนับแต่นั้น
“แทนที่จะบอกว่าเฉียนซินจงใจหาเรื่องโจวเหล่าหู่ ไม่สู้บอกว่าพวกเขาไม่ถูกกันอยู่แล้ว ต่างฝ่ายต่างจ้องหาเรื่องอีกฝ่ายมากกว่า”
เปาต่าทิงกำลังฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ทันใดนั้นพลันมีความเคลื่อนไหวมาจากชั้นสอง
ที่แท้เถ้าแก่ถังได้ยินเสียงความวุ่นวายที่ชั้นล่างจึงส่งคนมาคุมสถานการณ์
“มามุงอะไรกัน? แยกย้ายไปเสีย…” ในฐานะอันธพาลอันดับหนึ่งในสังกัดเถ้าแก่ถัง มังกรตาเดี
