ยวเจียงซู่แค่ทำสีหน้าถมึงถึงก็ทำให้คนรอบ ๆ แตกตื่นกระเจิดกระเจิงได้แล้ว
“จะปล่อยไปทั้งอย่างนี้งั้นเรอะ?!” เฉียนซินที่ถูกอัดเสียน่วมรู้สึกไม่พอใจ ยังดึงเสื้อของโจวเหล่าหู่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย
โจวเหล่าหู่หันกลับมาถีบอีกฝ่ายดังโครม
มังกรตาเดียวเจียงซู่แทรกเข้ามาขวางโจวเหล่าหู่ที่ยังคิดจะมาซ้ำ “ไว้หน้ากันบ้างเถอะ”
“เฮอะ! ช่างเถอะ ข้าเห็นแก่หน้าพี่เจียงก็ได้” โจวเหล่าหู่มองเฉียนซินอย่างดูแคลนแล้วเรียกพี่น้องคนอื่น ๆ “ไป”
เฉียนซินเห็นพวกเขาจากไปแล้วก็ชักสีหน้าไม่พอใจ ตะโกนใส่มังกรตาเดียวเจียงซู่ “เจ้าปล่อยพวกนั้นไปทั้งอย่างนี้?! พวกมันเพิ่งจะอัดข้า เจ้าไม่เห็นเรอะ?!”
มังกรตาเดียวเจียงซู่หันหน้ากลับมากล่าวอย่างเย็นชา “เถ้าแก่ถังให้เจ้าขึ้นไปหา”
“เจ้าคอยดูเถอะ ข้าจะให้เถ้าแก่ถังสั่งสอนเจ้า!” เฉียนซินมีสีหน้าเดือดดาล
ตอนเขาคืบคลานขึ้นมาจากพื้น บั้นท้ายยังเจ็บอยู่เลย
เปาต่าทิงฉวยจังหวะนั้นกระโดดเข้าไปช่วยประคองเขา “พี่เฉียน ระวังด้วย”
“ไป หลีกไป!” เฉียนซินผลักอีกฝ่ายออกไป แต่ก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว กวักมือให้เปาต่าทิงเข้าไปหา “เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
เขาเชิดหน้ากล่าวอย่างหยิ่งยะโส “เรียกอีกทีซิ”
ข้าถุย! เปาต่าทิงนึกดูแคลนในใจ แต่สีหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มประจบ “พี่เฉียน ฮิฮิ พี่เฉียน ผู้น้อยเปาต่าทิง ได้ยินชื่อเสียงท่านมานานแล้ว วันนี้มีโอกาสได้เจอตัวเป็น ๆ ท่านมีราศีไม่ธรรมดาสมคำร่ำลือ
