จริง ๆ…”
เขาพูดออกมาแล้วก็เข็ดฟันจนแทบจะหลุด
มารดามันเถอะ ถ้าไม่ใช่เพื่อหลอกเจ้า ข้ายังคร้านจะชายตาแลเจ้าด้วยซ้ำ!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเปาต่าทิงเสแสร้งได้แนบเนียน หรือเป็นเพราะเฉียนซินไม่เคยพบโลกกว้างมาก่อน รอยยิ้มบนหน้าจึงพลันสดใส ไม่ทันไรก็เรียกพี่เรียกน้องกับเปาต่าทิงเสียแล้ว
มังกรตาเดียวเจียงซู่ออกจะแคลงใจ แต่เห็นทั้งสองคนสนิทสนมกันปานนั้นก็นึกสงสัย หรือว่าสองคนนี้เป็นสหายกัน?
“เร็วหน่อย อย่าให้เถ้าแก่ถังรอนาน” เขาเร่ง
เฉียนซินถลึงตาใส่ “รีบทำไม ไม่เห็นเรอะว่าข้าคุยกับน้องชายของข้าอยู่?”
มังกรตาเดียวเจียงซู่: เห็นที คงจะรู้จักกันจริง ๆ!
เปาต่าทิงในยามนั้นหาได้รู้เลยว่าตนเองเพิ่งรอดจากอันตรายมาหมาด ๆ
“คราวหน้าค่อยคุยกับเจ้า เถ้าแก่ถังเรียกหาข้า เจ้าคงรู้จักเถ้าแก่ถังกระมัง เขาเป็นเถ้าแก่ของบ่อนพนันอี้ซิง พวกเราสนิทกัน…” เฉียนซินกล่าวอย่างโอ้อวด
เปาต่าทิงไม่ได้เปิดโปงอีกฝ่าย ได้แต่ตีหน้าอึ้งอย่างให้ความร่วมมือ “พี่เฉียน ท่านจะร้ายกาจไปแล้วกระมัง?! ท่านรีบไปเถอะ คราวหน้าถ้ามีโอกาส ข้าค่อยเลี้ยงสุราท่าน”
“เอาเป็นเย็นนี้ก็แล้วกัน” เฉียนซินคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเปลี่ยนไปพูดว่า “อ๊ะ ไม่ได้สิ เย็นวันนี้ข้ามีธุระ เอาเป็นพรุ่งนี้ พวกเราตกลงกันเป็นพรุ่งนี้แทนก็แล้วกัน”
“ตกลง พรุ่งนี้”
……
เดิมทีนั้นเปาต่าทิงคิดจะตามขึ้นไปด้วย แต่เห็นท่าทางของมังกรตาเดียวเจียงซู่ เกรงว่าคงไม่มีโอกาส
เขาไม่
