ไม่ยอมออกไปด้วยกันอีกเลย
นี่ทำให้ฉินเสี้ยวหยวนรู้สึกอับจนหนทาง เด็กบ้านอู๋คนนั้นก็ไม่เลว แต่ไม่โดนใจฉินเยว่
ส่วนเฉินชางคนนี้ก็ทำให้ลูกเขาต้องนอนดึกตื่นเช้าทุกวัน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวหยวนก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เฮ้อ…ลูกสาว เมื่อโตแล้วก็ไม่ควรรั้งไว้…
เขาส่ายหน้าแล้วถอนใจออกมา มองเฉินชางที่กำลังเดินจากไป
จริงๆ แล้วเสี่ยวเฉินก็ไม่เลว เป็นคนที่มีศักยภาพคนหนึ่ง ส่วนเรื่องครอบครัว…ฉินเสี้ยวหยวนไม่ได้สนใจอะไร ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองอันหยาง จะช่วยลูกเขยไม่ได้เชียวหรือ
……
……
เฉินชางรีบมาที่แผนกศัลยกรรมผิวหนังของโรงพยาบาลตงต้า เดินไปยังห้องผู้ป่วยที่คุ้นเคย เมื่อผลักประตูแล้วเดินเข้าไปก็เห็นใบหน้าด้านข้างที่ดูน่ารักและบริสุทธิ์ถูกแสงแดดสาดส่อง มือของเธอเขียนอะไรบางอย่างอยู่
เมื่อได้ยินเสียงประตู โต้วซินก็รีบหันมา
ชั่วขณะที่เห็นเฉินชาง ดวงตาพลันทอประกายยินดี เต็มไปด้วยประกายวาววับ ดวงตากลมโตคู่นั้นคล้ายกับมีแสงสว่างเจิดจ้าราวกับมีฤดูใบไม้ผลิแห่งความเยาว์วัยอัดแน่นอยู่ในนั้น
อย่างไรก็ตาม ชั่วขณะต่อมา โต้วซินก็หันมาแล้วส่ายหน้าจนผมปัดป่ายไปมากระทั่งบดบังใบหน้าเอาไว้ จากนั้นก็ก้มหน้าลง
ในใจของโต้วซินที่อายุสิบเจ็ดสิบแปดเต็มไปด้วยความลับของความเยาว์วัย
เฉินชางเห็นดังนั้นก็ยิ้มให้แล้วเดินเข้ามา “ซินซิน พ่อหนูล่ะครับ”
เสียงของโต้วซินเพราะมากจริงๆ แต่ทุกครั้งที่เฉินชางพูดกับเธอ เธอม
