่ะ”
แต่ตอนนี้เอง เสียงประตูก็ดังขึ้นพอดี เป็นพ่อของโต้วซินที่เปิดประตูเข้ามา
เฉินชางชะงักไปโดยพลัน เมื่อครู่เขาได้ยินไม่ชัด “ซินซิน หนูพูดอะไรนะครับ”
ประโยคเมื่อครู่ของโต้วซินทำให้ความกล้าทั้งหมดของเธอปลิวหายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของเธอก็กลับมาแล้ว จึงได้แต่พูดไปว่า “ไม่มีอะไรค่ะ หนูพูดว่าพี่เฉินชาง ขอบคุณมากนะคะ”
เฉินชางยิ้มให้
……
……
วันต่อมา โต้วซินก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เธอกับพ่อถือกระเป๋าใบใหญ่ใบเล็กเดินไปที่ป้ายรถประจำทาง ในตอนที่เดินผ่านคลินิกศัลยกรรมอันหรูหราก็มีหญิงสาวคนหนึ่งยัดใบปลิวมาให้พวกเธอสองคน
โต้วซินพลิกดูใบปลิวอย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อมองไปแล้วก็ต้องชะงักไปทันที!
“ศัลยแพทย์ตกแต่งเงินล้าน เฉินชาง!”
โต้วซินตาค้างไปแล้ว!
จะอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึงว่าพี่เฉินชางที่ผ่าตัดตกแต่งใบหน้าให้ตนฟรีๆ…จะเป็นศัลยแพทย์ตกแต่งที่มีมูลค่าสูงถึงหนึ่งล้าน
การผ่าตัดตกแต่งของเขาหนึ่งเคสมีค่าถึงหนึ่งล้านหยวน! แต่กลับทำให้ตนฟรีๆ แล้วยังมอบของขวัญให้ตนอีกมากมาย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จิตใจอันอ่อนไหวของโต้วซินก็สั่นระริก อารมณ์อันซับซ้อนก่อกำเนิดในใจ ในดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่ไหลออกมา
เธอมองไปยังพี่เฉินชางบนใบปลิวที่มีรัศมีหล่อเหลา จากนั้นจึงพับอย่างระมัดระวังแล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าตรงหัวใจ
พ่อของเธอมองมาแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ซินซิน การประกวดเสียงไพเราะของปีนี้ใกล้จะเริ่มแล้ว หนูจะเข้าร่ว
