้สึกทำอะไรไม่ถูก เธอมองไปยังชายหนุ่มด้วยท่าทีขุ่นเคือง “จางฝาน ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ชายหนุ่มแค่นเสียงครั้งหนึ่ง “ขอโทษเหรอ ทำไมต้องขอโทษด้วย ผมพูดอะไรผิดล่ะ นี่ไม่ใช่งานของหมอเหรอไง อีกอย่าง แม่ให้เงินเขาไปเท่าไหร่ก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไงครับ ฮ่ๆ! คิดว่าคงพอๆ กับเงินเดือนหนึ่งปีของเขาเลยมั้ง”
เขาพูดจบก็ไม่สนใจเธออีก ถึงกับส่งเสียงหัวเราะออกมาแล้วเดินตรงออกไปข้างนอกทันที
เฉินชางเห็นดังนั้นก็ยิ้มเย็นชา หวังว่าจะไม่มาขอร้องฉันเป็นครั้งที่สองนะ ไม่งั้นต่อให้คุกเข่าแล้วเรียกเขาว่าปู่ก็ไม่มีประโยชน์!
คนแบบนี้! ไม่รู้จักแยกแยะดีเลวจริงๆ
หยางชุนฮว๋ารีบขอโทษเฉินชาง “ขอโทษด้วยค่ะหมอเฉิน ขอโทษจริงๆ ต้องโทษฉันคนเดียวที่สั่งสอนลูกไม่ดี ขอโทษจริงๆ ค่ะ รบกวนคุณแล้ว”
กล่าวจบหยางชุนฮว๋าก็วิ่งตามลูกออกไป
เฉินชางส่ายหน้า ยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป
ฉินเสี้ยวหยวนก็หน้าเปลี่ยนสี เขารู้สึกไม่พอใจมาก ส่วนหลี่เป่าซานก็ยืนเงียบทำหน้าดำอยู่เช่นนั้น
