ึ้นกันแน่
เมื่อครู่นี้เขากำลังผ่าตัดอยู่จึงตั้งโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบเอาไว้ พอออกมาแล้วก็ลืมดู ตั้งแต่เที่ยงถึงสี่โมงมีสายที่ไม่ได้รับสิบเจ็ดสิบแปดสาย เว่อร์วังจริงๆ
ถานจงหลินโทรมาห้าหกสาย
หลี่เป่าซานสามสาย
ฉินเสี้ยวหยวนสองสาย
หยางเทาสองสาย
ฉินเยว่หนึ่งสาย
มีเบอร์ไม่คุ้นอยู่บ้าง ซึ่งเบอร์โทรศัพท์ก็ดูทรงอำนาจจริงๆ เป็นเลขที่เรียงต่อกันอย่างสวยงาม
เฉินชางคิดไปคิดมา ตัดสินใจแล้วว่าจะ ‘โปรดปราน’ ฉินเยว่เป็นอันดับแรก ด้วยเหตุนี้จึงโทรหาฉินเยว่ก่อน “ฮัลโหล เป็นอะไรไป คิดถึงฉันเหรอ”
ฉินเยว่หัวเราะแล้วพูดหยอกล้อไปว่า “คิดถึงนายเนี่ยนะ ตื่นค่ะ! พ่อฉันโทรหานายแล้วนายไม่รับเลยคิดว่าถูกบล็อคเบอร์ ก็เลยให้ฉันโทรหานายน่ะ”
เฉินชางเหงื่อออกท่วมหัวโดยพลัน ผู้อำนวยการฉินคนนี้เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลผู้สูงส่งแท้ๆ ทำไมถึงได้คิดอะไรบ้าบอแบบนี้นะ
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน “เปล่าๆ ฉันจะกล้าบล็อกเบอร์พ่อของเธอได้ไงล่ะ! ไม่มีเรื่องอื่นใช่ไหม แล้วผู้อำนวยการฉินมีธุระอะไรกับฉันเหรอ”
ฉินเยว่พยักหน้า “ล้อเล่นน่ะ มีคนไข้คนหนึ่ง มีแผลบนหน้า ต้องการเย็บตกแต่ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแนะนำมาถึงได้รีบร้อนอยากให้นายไปเย็บให้ขนาดนั้น”
จากนั้นฉินเยว่ก็รีบพูดต่อไปว่า “คนไข้คนนี้ยังรอนายอยู่เลย ระวังตัวด้วยนะ ครอบครัวของคนคนนี้มีฝีมือมากทีเดียว”
เฉินชางชะงักไป “มีฝีมือเหรอ หมายถึงอะไร”
ฉินเยว่ตอบ “พ่อของเขาเป็นผู้ประกอบการที
