ลู่มองชายตรงหน้าอย่างเย็นชา ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจากชายชุดดำที่ต้องการฆ่ากานว่างบนภูเขาซานไท่!
ฉีหงยืดตัวขึ้น เขาค่อย ๆ เงยหน้ามอง ก่อนจะสบสายตากับเฝ่ยไป๋ลู่
วันนั้นเขาประเมินศัตรูต่ำไป จึงตกหลุมพรางอีกฝ่ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากกลับมา เขาก็รักษาตัวอยู่ระยะหนึ่ง
ผู้หญิงคนนี้ได้สอนบทเรียนอันสาหัสให้แก่เขา
“เจอกันอีกแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่” เขาเช็ดเลือดบนมือช้า ๆ ดวงตาสีเข้มภายใต้หน้ากากส่องแสงเย็นชา ราวกับสัตว์ร้ายที่มีความอาฆาตพยาบาท และกระหายเลือด
เมื่อเฝ่ยไป๋ลู่เห็นคราบเลือด เธอก็รู้สึกถึงลางไม่ดี
ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นรูบนหน้าอกของหวังซิน ส่วนชีวิตผู้ป่วยเป็นหรือตายล้วนไร้ผู้ใดหยั่งรู้
ความโกรธพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึก เฝ่ยไป๋ลู่จ้องฉีหงเขม็ง
“เธอเป็นคนของพวกคุณ ทำไมคุณถึงฆ่าเธอ?”
ดวงตาสีดำขลับใสกระจ่าง งดงาม ทำให้ผู้พบเห็นต่างตกสู่ห้วงฝัน ฉีหงลอบชื่นชมแววตาคู่นั้น ตัณหาภายในร่างกายพลุ่งพล่านทันที
เขาหัวเราะด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ “ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหานซุ่นเซิง ยัยนี่คงไม่กลายเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง และเราก็คงไม่ฆ่าเธอ อา…พอคิด ๆ ดูแล้ว เธอต่างหากที่ฆ่าหวังซิน”
เฝ่ยไป๋ลู่ฟังตรรกะวิบัติของคนพาลไร้ยางอายตรงหน้า และเอ่ยว่า “คุณปฏิบัติกับชีวิตมนุษย์เหมือนคนชั่วที่ไร้สำนึก บังอาจทำเรื่องชั่วช้าโดยไม่เกรงกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” ฉีหงทำทีราวกับได้ฟังเรื่องน่าขัน เขามองเฝ่ยไป๋ลู
