บทที่ 532 สืบข่าว
ต่างก็อยู่ในตำบลเหมือนกัน จูซานย่อมได้เจอเฉียนซินมาบ้าง
แต่เฉียนซินไม่เห็นเขา มีเพียงเขาที่เห็นเฉียนซิน
“ข้าว่าแล้วเชียว ก่อนหน้านี้ตอนเห็นเขา เขายังดูยากจนอยู่เลย แต่ช่วงนี้เหมือนอยู่ดี ๆ ก็รวยขึ้นมา มักเลี้ยงสุราอาหารคนอื่นอยู่บ่อย ๆ …” จูซานขมวดคิ้วพลางกล่าวต่อไปว่า “มีครั้งหนึ่งที่ข้าร้องทักเขา พอเขาเห็นข้าก็วิ่งหนีโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ ตอนนั้นข้ายังแปลกใจอยู่เลย เขาจำข้าไม่ได้หรือเป็นเพราะอะไรกันแน่ พอพวกเจ้าเล่ามา ข้าค่อยเข้าใจหน่อย ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็กินปูนร้อนท้อง”
“พี่สาม เรื่องนี้ท่านอย่ากังวลใจเกินไป พวกข้าจัดการได้ แค่บอกให้ท่านรู้เรื่องไว้เท่านั้น” จูอู่กลัวว่าจูซานจะคิดมากจึงพูดให้สบายใจ ทั้งยังบอกให้คิดถึงแต่จูชีก็พอ
……
หลังจากจูซื่อและจูอู่กลับไปแล้ว พี่เป้าค่อยเรียกหาคน
เปาต่าทิงมีชื่อเดิมว่าอย่างไร เจ้าตัวก็จำไม่ได้แล้ว เขาเป็นเด็กกำพร้า ไร้ชื่อไร้นาม
ตอนที่เขายังไม่ได้ติดตามพี่เป้า เนื่องจากตัวเล็กผอมแห้ง รูปลักษณ์ภายนอกคล้ายลิง ทำให้ถูกคนรังแกอยู่บ่อย ๆ
ภายหลังได้ติดตามพี่เป้าแล้วค่อยมีชีวิตที่มั่นคงกว่าเดิม จึงได้บ่มเพาะความชอบฟังเรื่องชาวบ้านทีละน้อยจนกลายเป็นความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน และกลายเป็น ‘เปาต่าทิง’ (เปารู้หมด) ลูกน้องในสังกัดพี่เป้า
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ ‘เปาต่าทิง’ กลายเป็นชื่อของเขา
“พี่เป้า ท่านเรียกหาข้า?”
“ช่วยไปสืบเรื่อ
