งของบ่อนพนันอี้ซิงให้ข้าหน่อย ดูว่าช่วงนี้พวกนั้นกำลังหมายตาภัตตาคารของพวกเราอยู่หรือเปล่า”
พี่เป้าพูดจบ เปาต่าทิงก็มีอันต้องสะดุ้งตกใจ “อะไรนะ มีคนเพ่งเล็งพวกเรา?! ไม่นะ ไม่ง่ายเลยกว่าพวกเราจะได้ใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นเขาเสียที ถ้ามีคนเพ่งเล็งพวกเรา ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไร? พี่เป้า เรื่องนี้ท่านไม่อาจปล่อยไปโดยไม่สนใจนะขอรับ…”
“ถ้าข้าไม่สนใจแล้วจะให้เจ้าไปสืบทำไม?” พี่เป้าถลึงตาใส่
เปาต่าทิงลูบจมูกป้อย ๆ กล่าวเสียงอ่อย “ก็จริง พอข้าตื่นตูมก็ลืมไปหมด ฮ่า ๆๆ…พี่เป้า ท่านไม่ต้องกังวล เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของพี่น้อง ข้าจะต้องสืบมาให้ท่านได้แน่นอน”
พี่เป้ากำชับว่า “อย่าทำให้พวกนั้นรู้ตัว”
“รับทราบ พี่เป้า ให้ข้าไปจัดการ ท่านยังไม่วางใจอีกหรือ? ท่านรอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย” เปาต่าทิงมีสีหน้ามั่นอกมั่นใจ
บอกตามตรง ความจริงแล้วเขาเป็นลูกค้าขาประจำของบ่อนพนันอี้ซิง
แต่เขาต่างจากพวกอยาก ‘รวยชั่วข้ามคืน’ ที่เห็นการพนันประดุจชีวิตเหล่านั้น เปาต่าทิงเพียงเอาเงินไม่กี่เหรียญไปเล่นให้หายคันไม้คันมือ
เนื่องจากพี่เป้าดูแลเข้มงวด พี่น้องสามารถเล่นสนุกได้ แต่ไม่อาจไปหลงอุบายของบ่อนพนันเด็ดขาด
ผู้ใดกล้าทำเช่นนั้น เขาจะหักขาสุนัขของคนผู้นั้นเสีย
เคยมีคนถูกหักขาสุนัขหรือไม่นั้นก็ไม่อาจทราบได้ แต่เมื่อเขาลั่นวาจาไว้เช่นนี้ค่อยสามารถควบคุมลูกน้องในความดูแลได้ บางครั้งวาจาโหด ๆ ก็เป็นความห่ว
