ชางทอดถอนใจออกมา อดทนไว้ตัวผม!
พวกคุณรอก่อนเถอะ พวกคุณมันพวกคนธรรมดา
นี่เป็นเคสที่สี่แล้ว หากผ่านไปอีกหนึ่งเคสผมจะทำให้พวกคุณตะลึงพรึงเพริดแน่นอน
เฉินชางวางแผนไว้แล้วว่าเมื่อทักษะไปถึงระดับสูงเขาจะใช้คะแนนทักษะเพิ่มให้ไปถึงระดับปรมาจารย์เลย อย่างไรเสียตอนนี้คะแนนทักษะของเฉินชางก็กลับมาอยู่ที่ยี่สิบสี่แต้มแล้ว!
มีมากเกินพอ!
เมื่อเห็นสายตาของซย่าเกาเฟิงที่เหมือนกำลังชมเรื่องสนุก เฉินชางก็ยิ้มจนตาหยี
หัวหน้าซย่า อีกไม่นานผมจะทำให้คุณตกตะลึง
เมื่อเทียบกับทุกคนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางรู้สึกว่าอาจารย์เมิ่งซีดีกว่าคนอื่นมาก เธอช่างใจกว้าง มีความอดทนต่อตนอย่างสูง ดีจริงๆ เลย…
แต่ก็ใช่ว่าเฉินชางจะไม่มีความก้าวหน้าสักนิด เขาพัฒนาตนเองไปอย่างเชื่องช้า อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเคสที่สี่แล้ว มือของเขาย่อมได้รับการฝึกฝนมามากขึ้น
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น
เฉินชางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เมิ่งซีเล็กน้อย “อาจารย์เมิ่ง เสร็จแล้วครับ”
เมิ่งซีตอบอืมออกมาคำหนึ่ง “คุณพัฒนาช้ามาก กลับไปฝึกให้ดีนะคะ”
เฉินชาง “…”
ผมชมคุณเร็วไปหน่อยสินะ ยิ่งไปกว่านั้น ผมจะไปฝึกที่ไหนได้ล่ะ
นี่เป็นการผ่าตัดถุงเยื่อหุ้มหัวใจ ไม่ใช่การเย็บผิวหนังที่จะไปซื้อหนังเทียมมาฝึกได้
เฉินชางทอดถอนใจออกมาอย่างสิ้นหวัง
ตอนนี้เฉินชางจะมาที่โรงพยาบาลตงต้าทุกเที่ยง มาขลุกอยู่ในห้องผ่าตัดเพื่อผ่าตัดและกินข้าวที่นี่ ผ่าตัดเสร็จก็กลับไป
