่องกล้องเริ่มขยับมือ ทำงานไปอย่างระมัดระวัง
ความจริงแล้วเคสนี้ไม่ยากเลย แต่ตอนนี้ ที่สุดของความแปลกใจ และที่สุดของความกังวลคงอยู่ที่ตัวผู้ป่วย ในตอนที่เธอได้ยินทุกคนอุทานออกมาว่าให้ตายเถอะ เธอก็เกิดสับสนโดยพลัน
อะไรกันแน่ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนมีสภาพเช่นนี้ เธออยากรู้จริงๆ ว่าตัวเองทำเรื่องผิดแผกพิสดารอะไรไว้ หรือจะมีซุนหงอคงเข้าไปอยู่ในนั้น
ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดสิ่งแปลกปลอมในหลอดลมก็ถูกเอาออกมาได้สำเร็จ
รอบตัวยุงมีสารคัดหลั่งปกคลุมเอาไว้ แต่ลักษณะไม่ได้ดูดีเหมือนอำพัน ออกจะน่าเกลียดด้วยซ้ำ
ตอนนี้ในใจของจิ่งหรานสัมผัสได้ถึงความโง่งมของตนแล้ว เขาคิดไปถึงประโยคที่เฉินชางกระซิบข้างหูเขาเมื่อครู่นี้ว่า ‘อาจจะเป็นยุงก็ได้ครับ’
เฉินชางรู้ได้อย่างไรว่าเป็นยุง แม้จะพูดว่าอาจจะ แต่…อย่างน้อยอีกฝ่ายก็พูดคำนี้ออกมาจริงๆ
เขารีบหยิบผลซีทีสแกนขึ้นมาเปรียบเทียบ มองอยู่นาน สุดท้ายก็หาจุดร่วมที่ดูคล้ายกันของพวกมันได้แล้ว ดูเหมือน…บางที…อาจจะ…คล้ายยุง?
แม่มันเถอะ คุณคิดได้ยังไง
เนื่องจากการทำซีทีสแกนเป็นการสแกนไปทีละชั้นทำให้เห็นเป็นเงาฟ้าๆ หากคุณจินตนาการถึงภาพเสมือนแบบนี้ได้ คุณจะต้องมีความสามารถในการจินตนาการย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอย่างสูง
หากเป็นเช่นนั้น…ก็ใช่ว่าจะเดาไม่ได้
แต่ว่า…มันจะยากเกินไปหรือเปล่า
ในสายตาที่จิ่งหรานใช้มองเฉินชางเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความเหลือเชื่อ
คุณยังทำอะไรได้อีก
