ครับพี่ชาย!
การผ่าตัดด้านศัลยกรรมทรวงอกคุณก็ทำได้ดีขนาดนั้น ทักษะการจินตนาการภาพเสมือนก็ยังยอดเยี่ยมขนาดนี้ คุณช่วยทำให้โพสต์-ด็อก(นักวิจัยหลังปริญญาเอก)ของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนเหล่านั้นมีความภาคภูมิใจในตนเองหลงเหลืออยู่บ้างได้หรือเปล่า
ในตอนที่จิ่งหรานมองไปทางเฉินชางอีกครั้ง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความนับถือแล้ว!
นี่มันท่านเทพชัดๆ!
ส่วนหยางหลินที่อยู่ข้างๆ ก็มีท่าทางเช่นเดียวกัน ความตกตะลึงที่มีต่อเฉินชางพุ่งทะยานไปถึงชั้นฟ้า!
เธอรีบเดินเข้ามาแล้วกุมมือเฉินชางพลางกล่าวว่า “คุณคนนี้ รู้จักกันไว้หน่อยนะคะ ฉันคือหยางหลินอยู่แผนกฉุกเฉิน ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ”
เฉินชางยิ้มบางๆ “หมอหยางสวัสดีครับ ผมคือเฉินชาง เป็น…”
ในขณะที่เฉินชางกำลังจะแนะนำสังกัดและอาจารย์ของตัวเอง ไม่นึกว่าอยู่ดีๆ หยางหลินจะตบขาฉาดใหญ่!
“หมอเฉิน! คุณก็คือหมอเฉิน! ว่าแล้วทำไมถึงน่าสนใจและหน้าตาคุ้นๆ แบบนี้!”
เฉินชาง “???”
หยางหลินตบมือเฉินชางเบาๆ แล้วกล่าวด้วยใบหน้าตื่นเต้น “หมอเฉินจำฉันไม่ได้หรือคะ คุณคือเฉินชาง หมอเฉินแห่งแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองใช่หรือเปล่าคะ คุณลองคิดให้ดีสิ…”
หยางหลินออกท่าออกทางเป็นคำใบ้ให้เฉินชาง “โรงงานเคมี…พิษ…สูตรน้ำยาฟอกเลือด…คิดออกหรือยังคะ”
เฉินชางชะงักไป ดูเหมือนจะเคยเจอกันจริงๆ แต่เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหยางหลินเลย
แต่โบราณว่าคนเราไม่ควรตบหน้าผู้ที่ยิ้มให้ หมอหยางชื่นช
