มตนขนาดนี้ ก็ควรจะยิ้มการค้าตอบกลับไปถึงจะถูก!
ด้วยเหตุนี้เฉินชางจึงหัวเราะออกมา “อ้อ! คุณก็คือหมอหยางนี่เอง ผมคิดออกแล้วครับ ผมก็ว่าอยู่ทำไมคุ้นหน้าคุณแบบนี้! สุดยอด สุดยอดไปเลย!”
หยางหลินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเบิกบานใจ “ใช่แล้ว ตอนนั้นหากไม่ใช่หมอเฉินผสมน้ำยาฟอกเลือดแบบเฉพาะให้พวกเรา ผู้ป่วยสองคนนั้นคงเป็นร้ายมากกว่าดี!”
จิ่งหรานและหมอส่องกล้องที่ยืนมองอยู่ข้างๆ รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ตอนนี้หยางหลินจึงเริ่มพูดไม่หยุด เธออธิบายให้พวกเขาฟัง บรรยายเสียจนความเปล่งประกายของเฉินชางเจิดจรัสประหนึ่งเปลวไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมันเลยทีเดียว
เมื่อฟังจบจิ่งหรานก็เงียบไปเลย!
ทำไมคุณผสมน้ำยาฟอกเลือดที่พลิกแพลงได้มากมายได้ด้วยล่ะ
คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
จิ่งหรานมองเฉินชาง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าบุคคลเบื้องหน้ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายก็เหมือนกับตนเอง เป็นผู้มีพรสวรรค์ในด้านศัลยกรรมทรวงอกเหมือนกัน
หลังจากคิดดูอีกที มีแค่ตัวเองที่เป็นอัจฉริยะในด้านศัลยกรรมทรวงอก ส่วนคนอื่นเขาทำได้ทุกอย่าง เป็นตัวประหลาดแห่งวงการแพทย์!
ไม่สิ ตอนเย็นต้องกลับไปคุยกับเกิ่งเหยียนสักหน่อยว่าเฉินชางยังมีอะไรที่คนอื่นไม่รู้อีกหรือเปล่า!
ดั่งคำโบราณที่ว่า…รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง
หลังจากพูดจบหยางหลินก็ถอนใจออกมา “ตอนได้เจอกันวันนั้น จริงๆ ฉันอยากแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกับหมอเฉินไว้ด้วย แต่ยุ่งจนลืมไปเลย ว
