ันนี้จะไม่ลืมแล้ว มาๆๆ หมอเฉิน คุณจะสแกนฉันหรือจะให้ฉันสแกนคุณดีคะ”
หลังจากแลกเปลี่ยนวิธีการติดต่อกันแล้ว หยางหลินก็พูดยิ้มๆ ว่า “ตอนนี้คุณคิดถึงเรื่องของฉันออกแล้วใช่ไหมคะ ฉันก็ว่าแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับฉันเลย ตอนนั้นฉันเป็นคนยกถังน้ำยาฟอกเลือดให้คุณ หากไม่ใช่เพราะฉัน ใครจะยกถังใหญ่ขนาดนั้นได้ล่ะคะ”
ทุกคนตะลึงพรึงเพริด…
เฉินชางก็นิ่งอึ้งไปแล้ว
ให้ตายเถอะ…จำได้จริงๆ ด้วย
จิ่งหรานก็ตกใจจนตาค้างไปแล้ว คิดว่าเธอทำงานลำบากยากเย็นอะไรเสียอีก ที่แท้ก็ทำงานใช้แรงเบ็ดเตล็ดนี่เอง
ตอนนี้ผู้ป่วยหญิงลุกขึ้นมาแล้ว เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ถูกนำออกมาจากหลอดลมเป็นยุงตัวหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยพลัน ถึงขั้นวิ่งไปข้างถังขยะแล้วอ้วกออกมาเลยทีเดียว!
ทุกครั้งที่คิดว่าในหลอดลมอันน่ารักของตนเองถึงกับมีซากยุงอยู่ตัวหนึ่ง เธอก็รู้สึกมวนท้อง อยากอาเจียนจนทนไม่ไหว
หมอส่องกล้องที่ดูอยู่ก็มีสีหน้าสับสน
น่ารังเกียจมากเหรอ นี่เป็นของที่หาได้ยากมากเลยนะ มีค่ายิ่งกว่าอำพันซะอีก!
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีของตนที่ได้เห็นเจ้าสิ่งนี้
ผ่านไปหลายนาที สภาพของคนไข้หญิงก็ค่อยๆ ฟื้นตัว แต่สีหน้ายังคงขาวซีดอยู่บ้าง
หมอส่องกล้องถามว่า “เอ่อ คุณผู้หญิง คุณอยากได้ยุงตัวนี้อยู่หรือเปล่าครับ”
คนไข้หญิงได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง รีบวิ่งออกไปด้านนอกทันที
หยางหลินชะงักไป จู่ๆ ก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
