รงพยาบาลเป็นสถานที่ที่จะทำให้มนุษย์แสดงนิสัยที่แท้จริงออกมาได้ดีที่สุด จะดีหรือเลวล้วนถูกแสดงออกมาที่นี่เต็มๆ แผนกฉุกเฉินก็เป็นเช่นนี้เอง
ความจริงคนดีมีมากมาย และหากจะถามว่าคนเลวมีหรือไม่ ก็ต้องบอกเลยว่ามี
เฉินชางก็เหมือนคนปกติทั่วไป มาทำงานที่แผนกฉุกเฉินแต่เช้า เริ่มงานประจำวัน อันเยี่ยนจวินที่เป็นเวรดึกกำลังเปลี่ยนยาให้ผู้ป่วย กำลังยุ่งวุ่นวายจนไม่มีเวลาว่าง
เฉินชางเพิ่งจะเปลี่ยนไปสวมชุดกาวน์และเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็พบว่ามีชายหญิงอายุสามสิบกว่าปีคู่หนึ่งเข้ามาที่แผนกฉุกเฉิน
ทั้งสองเดินกันมาแบบไม่มีใครสนใจใคร! ประหนึ่งว่ามีใครบางคนนอกใจ ราวกับมีความแค้นเรื่องเมียน้อยผัวน้อยต่อกันอย่างไรอย่างนั้น
หากทั้งสองบังเอิญหันมามองกันก็จะปั้นหน้าบึ้งตึง!
ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า แผนกผู้ป่วยนอกยังไม่เปิดทำการ เป็นเวลาที่แผนกฉุกเฉินยุ่งที่สุด
เมื่อทั้งสองเห็นเฉินชาง ดวงตาก็เปล่งประกาย รีบวิ่งเข้าไปหาทันที
“หมอ!”
“หมอ!”
ทั้งสองเรียกพร้อมกัน เฉินชางก็เห็นอยู่กับตา
“ครับ!”
“ครับ!”
และเขาก็ส่งเสียงตอบไปสองครั้ง
ทั้งสองมองกันและกัน ฝ่ายหญิงมองผู้ชายด้วยท่าทีรังเกียจ “หึ! ไอ้ผู้ชายสกปรก!”
เมื่อฝ่ายชายได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธขึ้นมาทันที เบิกตากว้างแล้วพูดขึ้นว่า “เธอว่าใครเป็นสกปรก! ผมเป็นสุภาพบุรุษนิสัยปกติทั่วไป เธอบอกว่าใครขี้ขลาด ผมยังไม่ว่าเธอเลย เธอยังมีหน้ามาว่าผมอีก!”
ฝ่ายหญิงโกรธจนหน้
