าเขียว ในดวงตามีประกายแห่งความโกรธลุกโชน “ได้ เก่งนักก็ไปเอาผู้หญิงอื่นให้ติดโรคตายไปเลยสิ!”
เมื่อผู้ชายได้ยินดังนั้นก็โกรธจนทนไม่ไหว “ผมไปเอาผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเหมาฮ่าวเป็นสุภาพบุรุษมากพอ ไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อภรรยาหรอก! กลับเป็นเธอที่…หึ!”
ผู้ชายคนนั้นโกรธจนมือสั่น ชี้นิ้วไปที่ผู้หญิง อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในฐานะที่ดำรงตนเป็นสุภาพบุรุษเขาก็พูดไม่ออกจริงๆ!
เป็นภรรยาที่มีชู้ไม่ใช่หรือ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธ โกรธจนหน้าแดงไปหมด!
เขาสะบัดมือด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วหมุนตัวคิดจะกลับไป!
ฝ่ายหญิงเห็นดังนั้นก็เกิดโกรธขึ้นมาอีกครั้ง “เธออะไร! คุณทำเรื่องน่ารังกียจ เอาโรคมาติดฉันแล้วยังไม่สนใจอีกเหรอ!”
เสียงทะเลาะของทั้งสองดึงดูดความสนใจของคนอื่น
เวลานี้เป็นเวรของเกาเฟิง ผู้ป่วยในแผนกฉุกเฉินก็ค่อนข้างมาก เมื่อเห็นคนทั้งสองชี้หน้าด่ากันก็เกิดความสนใจขึ้นมา
ฝ่ายชายเห็นดังนั้นก็ดึงฝ่ายหญิงไปในห้องห้องหนึ่ง
เฉินชางมึนงงเล็กน้อย เหมือนมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีชู้นะ
เมื่อเดินตามเข้ามาในห้อง เฉินชางก็คิดว่าหากตนไม่หยุดพวกเขา พวกเขาคงทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น
คิดได้ดังนี้ เฉินชางก็มองผู้ชายแล้วถามว่า “สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”
ฝ่ายชายเห็นเฉินชางพูดจาเกรงอกเกรงใจเช่นนี้ก็คลายอารมณ์โกรธลงมาก เขาทอดถอนใจออกมา “หมอครับ ช่วยตรวจหน่อยครับว่าผมเป็นโรคอะไร”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ คุณไม่สบายตรงไหนครับ
