”
ชายคนนั้นมองไปรอบห้อง ด้านนอกยังมีคนมุงดูอยู่มากจึงรู้สึกเขินอาย
เขากล่าวอย่างเขินๆ ว่า “มีที่ลับตากว่านี้ไหมครับ ผมป่วยข้างล่าง! คุณดู…มันเป็นโรคอะไรครับ…รักษาได้หรือเปล่า…”
ฝ่ายชายพูดอ้ำๆ อึ้งๆ รู้สึกไม่สบายใจนัก
เฉินชางชะงักเล็กน้อย
ผมไม่เชี่ยวชาญด้านโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หรอกนะ!
แต่…ตรวจดูก่อนค่อยว่ากันเถอะ บางทีอาจช่วยอะไรได้บ้าง
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็พูดขึ้นว่า “คุณไปห้องตรวจกับผมนะครับ”
พูดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำคนทั้งสองไปยังห้องตรวจ ทั้งสองมองกัน เธอมองฉัน ฉันมองเธอ จากนั้นก็แค่นเสียงเย็นๆ ออกมา
เมื่อเข้าไปที่ห้องตรวจแล้ว เฉินชางก็ปิดประตูลงแล้วพูดกับฝ่ายชายว่า “คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ เป็นมานานแค่ไหนแล้ว มีลักษณะอาการอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”
เขาตอบว่า “นานแค่ไหนผมก็จำไม่ได้แล้วครับ ตอนแรกข้างล่างคันเล็กน้อย ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเป็นเพราะความชื้น แต่หลังๆ มานี้อาการรุนแรงยิ่งขึ้น ผมคันจนทนไม่ไหว บริเวณก้นและถุงอัณฑะเริ่มแดง เมื่อวานผมอาบน้ำเสร็จ ลองส่งกระจกดูเห็นว่ามีผื่นแดงขึ้นด้วย! เช้าวันนี้ผมตื่นมาก็พบว่ามันขยายขึ้น! แล้วยังมีตุ่มใสๆ อีก บางที่ก็เป็นแผลไปแล้ว!”
เมื่อเขากล่าวออกมาเช่นนี้เฉินชางก็ชะงักไปทันที
หรือจะเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์จริงๆ
เมื่อผู้หญิงได้ยินดังนั้นก็กล่าวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “คุณคิดว่าคุณเป็น! แล้วฉันไม่เป็นเหรอ
