บทที่ 530 เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน
หลิวซื่อในตอนนี้กล่าวได้ว่าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในการทำงาน
แม้นางจะไม่ได้เป็นคนดูแลเรื่องเงินในบ้าน แต่นางได้รับมอบหมายให้คอยรับแป้งมันเทศ ฉับพลันนั้นจึงบังเกิดความรู้สึกว่า ‘ข้ายอดเยี่ยมมาก’
คนเราต้องได้กุมอำนาจเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้บ้าง มีโอกาสได้วางท่าสักหน่อย ชีวิตถึงจะผ่านไปอย่างมีรสชาติจริง ๆ ด้วย
หลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อสบตากัน ต่างยิ้มออกมาด้วยความอ่อนใจ
แต่ความอ่อนใจนี้ไม่ได้แฝงความรู้สึกด้านลบอยู่ในนั้น แต่เป็นความเอ็นดู ปล่อยให้ทำตามใจเสียมากกว่า
แน่นอนว่าหลิวซื่อไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย นางยังพูดต่อไปไม่หยุด อธิบายความหมายของคำกล่าว ‘ให้แสงหน่อยก็เจิดจ้า’*[1] ได้ดีเลยทีเดียว
เหล่าลูกสะใภ้ค่อย ๆ ปรับตัวได้ ไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หรานคอยกำกับ นางจึงสบายขึ้นมาก
เพียงตื่นสายกว่าเดิมเล็กน้อย ฟ้าก็สว่างแล้ว
นางไม่ได้รู้เลยว่าเมื่อคืนวานมีคนสามคนมาปูเสื่อนอนในเรือนตนเอง
เพราะตอนที่นางตื่นขึ้นมานั้น จูกู่กับจูหมี่ก็นั่งเกวียนเทียมวัวกลับตำบลอันจิ่วไปแล้ว
“เฉียนซิน?”
เมื่อเย่อวี๋หรานได้ฟังเรื่องเมื่อวานนี้จากปากจูอู่ก็ประหลาดใจ
นางทบทวนอยู่เป็นนานค่อยนึกออกว่าเป็นหลานชายคนโตที่ถูกนางโยนทิ้งไปไว้ในซอกมุมหนึ่งของสมองมานานแล้ว
“ขอรับ เป็นเขา ยังไม่แน่ใจว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่อาหญิงรองถูกปลดหรือไม่ แต่ฟังจากคำบอกเล่าขอ
