งจูกู่กับจูหมี่ เรื่องนี้เป็นไปได้มากว่าเขาคงมีส่วนด้วย…”
จูอู่ครุ่นคิดมาทั้งคืนแล้วว่าเขาควรจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี
แต่น่าเสียดาย คนที่เขาสนิทด้วยล้วนเป็นคนหมู่บ้านสกุลจู ไม่ค่อยรู้สถานการณ์ในหมู่บ้านเฉียนเฉวียนสักเท่าใด นี่ยังทำให้เขาตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง นั่นคือเขาไม่อาจมีคนของตัวเองอยู่แค่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง ต้องกระจายออกไปหลาย ๆ ที่ มิฉะนั้นหากเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะรู้ข่าวล่าช้า
เขาเอื้อมไม่ถึงตำบลอันจิ่ว แต่มีคนเอื้อมถึงนี่นา
“ท่านแม่” จูอู่เสนอแนะ “ข้าคิดว่าเรื่องนี้อาจจำเป็นต้องให้พี่เป้าช่วยขอรับ”
“อ้อ” เย่อวี๋หรานพบว่าความคิดของนางกับจูอู่ตรงกันพอดี แต่ยังทำเหมือนคิดตามไม่ทัน จึงถามว่า “ให้เขาช่วยเรื่องอะไรหรือ?”
“ช่วยตรวจสอบที่บ่อนพนันว่ามีคนร่วมมือกับเฉียนซินวางแผนร้ายต่อครอบครัวเราจริงไหม” จูอู่พูดสิ่งที่เขาคิดไว้เมื่อคืนออกมา “วางหลุมพรางดักพวกเราโดยอ้อมไปไกลแบบนี้ ฝ่ายตรงข้ามคงไม่ได้หวังผลเล็กน้อยเป็นแน่ ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวกับภัตตาคารก็ได้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพี่เป้า ขอเพียงเอ่ยปาก เขาจะต้องทำอย่างเต็มที่แน่นอน”
“ทำไมเจ้าไม่คิดถึงพี่สามของเจ้า?” เย่อวี๋หรานจงใจถาม “พี่สามของเจ้าอยู่ที่ตำบล เขาก็มีคนรู้จักอยู่ที่ตำบลเหมือนกัน”
จูอู่ส่ายหน้า “พี่สามไม่ได้ ปีหน้าน้องเจ็ดจะลงสนามสอบแล้ว ถ้าให้พี่สามไปทำจะต้องกระทบต่อการสอบถงซื่อของน้องเจ็ดแน่นอน อีกอย
