ซิบนินทาลุกโชนอยู่ในดวงตาทั้งสองของฉางลี่น่า เธอสนใจแผลบนก้นของชายคนนั้นอย่างไร้ขีดจำกัด
เฉินชางจ้องไปทางฉางลี่น่า “ส่งผ้าก๊อซให้ผมทีครับ”
ฉางลี่น่าเห็นสายตาของเฉินชางก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแล้วรีบส่งผ้าก๊อซไปให้
การล้างแผลและเย็บแผลไม่ใช่เรื่องยาก เฉินชางใช้ผ้าก๊อซชุบยาชาถูกไปถูกมาแล้วรอครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มเย็บแผล
งานจำพวกเย็บแผลที่เรียบง่ายเช่นนี้ยังคงเป็นงานที่มากที่สุดในแผนกฉุกเฉินที่เฉินชางทำงานอยู่
ผ่านไปไม่กี่นาทีเฉินชางก็เย็บได้อย่างสมบูรณ์ ตอนนี้เองผู้หญิงเดินเข้ามา เมื่อเห็นเฉินชางเย็บแผลเรียบร้อยแล้วก็พูดว่า “หมอคะ…ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ บาดเจ็บแค่ภายนอก ไม่เป็นอะไรมาก สองสามวันนี้ห้ามโดนน้ำนะครับ…”
ผู้หญิงคนนั้นมองไปยังบาดแผลบนก้นของผู้ชาย รู้สึกปวดใจจนทนไม่ไหว รีบเดินเข้ามาใช้สองมือกุมมืออีกฝ่าย
“ที่รัก…คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
ชายคนนั้นทอดถอนใจ ฝืนหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง “ไม่เป็นไร เด็กโง่ ไม่ต้องเป็นห่วง”
เมื่อได้ยินเขาเรียกเช่นนี้ เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงกับร้องไห้ออกมา ดวงตาของฝ่ายชายสั่นระริก ไม่นานทั้งสองก็กอดกันร้องไห้
ฉางลี่น่าและเฉินชางเห็นดังนั้นก็รู้สึกไม่ดี ตัดสินใจจะให้เวลาพวกเขาเล็กน้อย จึงเดินออกไปจากห้องหัตถการ
เฉินชางถือแก้วน้ำเอาไว้ เมื่อคิดถึงรักต่างวัยคู่นั้นก็ทอดถอนใจออกมา “เห็นหรือเปล่า รักแท้!”
ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะอายุมากกว่าฝ่
