ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าความรัก เรื่องเหล่านี้ไม่เป็นปัญหาเลย อย่างน้อยคนทั้งสองก็มีรักแท้ต่อกัน
เมื่อคิดถึงแผลบนก้นผู้ป่วย เฉินชางก็คิดว่านี่เป็นบทพิสูจน์ของความรัก อย่างไรเสีย…ก็นับเป็นคู่แท้ในยามยากได้สินะ…
ในขณะที่เฉินชางกำลังพิจารณาการแสดงความรักของทั้งคู่ ฝ่ายหญิงก็พูดขึ้นว่า “หรือว่า…พวกเราจะไปคุยกับพวกเขาดี”
ฝ่ายชายสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน “นี่…จะเหมาะสมหรือ”
ฝ่ายหญิงเริ่มคิดฟุ้งซ่าน “ถ้างั้นพวกเราจะทำยังไงดีคะ จะแยกกันที่นี่หรือ”
ฝ่ายชายถอนใจยาว กล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เธอก็ได้ยินที่ลูกเธอพูดแล้ว เขาบอกว่าจะพาคนมาฟันฉัน เห็นฉันครั้งหนึ่งก็จะทำร้ายครั้งหนึ่ง ทำร้ายให้ตายถึงจะหยุด! ถ้าเธอไม่จัดการลูกชายเธอ พวกเรา…พวกเราก็แย่แล้ว ฉันเพิ่งจะสามสิบ ยังไม่อยากตาย…”
เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย เขาก็ร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ…
เฉินชางที่เพิ่งดื่มน้ำเข้าไปก็ทนไม่ไหว ถึงกับพ่นน้ำใส่ฉางลี่น่าไปทันที ส่วนฉางลี่น่าก็คล้ายจะหูหนวกไปแล้ว…ดวงตาสองคู่จับจ้องไปยังความรักอันน่าเหลือเชื่อระหว่างคนทั้งสอง!
นี่มันเกิดบ้าอะไรกัน แม้แต่เฉินชางที่ไม่ค่อยชอบเรื่องซุบซิบนินทาก็ยังรู้สึกเฝ้ารอทิศทางของพล็อตเรื่องอย่างคาดหวัง
ตอนนี้เองฝ่ายหญิงก็ประคองฝ่ายชายให้ลุกขึ้น “ไปเถอะที่รัก กลับบ้านกัน”
ฝ่ายชายตกตะลึง “กลับบ้านไหน”
ฝ่ายหญิงลังเลครู่หนึ่ง “กลับบ้านคุณดีไหมคะ”
ชา
