บทที่ 297 ผมเป็นอาจารย์ของพวกคุณ
เก้าโมงเช้าวันจันทร์ หลังจากเปลี่ยนเวรแล้ว เฉินชางตรงไปที่ศูนย์ฝึกอบรมทันที
วันนี้ช่วงเช้ามีอบรมการเจาะปอด
กำหนดการอบรมคือเก้าโมงครึ่ง เฉินชางถือยูเอสบีเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเตรียมความพร้อม
ในเวลานี้ยังไม่มีใครมา เฉินชางนำยูเอสบีไปเสียบเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ เขาเห็นฟู่จื้อฮุ่ยถือแบบฟอร์มเซ็นชื่อเข้าอบรมหนึ่งใบมาวางบนโต๊ะ
ฟู่จื้อฮุ่ยกล่าวกับเฉินชางว่า “หมอเฉิน มาเช้าจังเลยนะคะ งานที่แผนกฉุกเฉินไม่ยุ่งหรือคะ”
เฉินชางหัวเราะ “แน่นอนว่าผมจะต้องตั้งใจทำงานที่อาจารย์เสี่ยวฟู่มอบหมาย!”
ฟู่จื้อฮุ่ยหัวเราะแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ความจริงแล้วงานบรรยายประเภทนี้ไม่ใช่งานการกุศล เป็นงานที่ได้ค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ
สำหรับเฉินชางในอดีตแล้ว เงินจำนวนร้อยสองร้อยหยวนคือรักแท้ เป็นธรรมดาที่จะไม่พลาดโอกาสแม้แต่ครั้งเดียว
นักศึกษาแพทย์ปริญญาโทที่มาอบรมต่างก็ทยอยกันเข้ามาในสถานที่จัดอบรมแล้ว หลังจากที่นักศึกษาแพทย์เหล่านั้นเห็นเฉินชางต่างก็พากันประหลาดใจ!
ถึงอย่างไรเสียก็เรียนห้องเดียวกัน เวลามีประชุมห้องก็มักจะเห็นหน้ากันอยู่บ่อยๆ ถึงแม้เฉินชางจะเข้าเรียนน้อยมากก็ตาม
แต่…คนที่เกิดมาหน้าตาหล่อย่อมสร้างความประทับใจได้ดี!
หลังจากที่เห็นเฉินชางแล้ว นักศึกษาแพทย์หญิงสองคนที่มาฝึกอบรมก็พากันเข้ามาพูดคุยกับเฉินชาง
“เฉินชาง ทำไมคุณกระตือรือร้นขนาดนี้” โหวเถียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เฉ
