ม่จำเป็นแล้ว”
เมื่อเฉินชางได้ฟังเช่นนั้น เขาก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง ทำไงดีล่ะทีนี้
ระดับปริญญาโทคงไม่ให้ใครต้องลาออกเพราะคะแนนไม่ถึงหรอกมั้ง
ค่าความรู้สึกดีของหัวหน้าเมิ่งเพิ่งจะเริ่มต้น จะมาตกม้าตายแบบนี้ไม่ได้นะ!
คิดไปคิดมาเฉินชางก็ตัดสินใจว่าจะคุยกับหัวหน้ากวนสำนักงานบัณฑิตศึกษา
หลังจากที่แยกย้ายกับเฉียนหลินแล้ว เขาก็รีบกดโทรหากวนเหว่ยทันที
ไม่นานก็ต่อสายติด
เฉินชางหัวเราะระอักกระอ่วน “อาจารย์กวนครับ ผมมีเรื่องอยากให้อาจารย์ช่วยเรื่องหนึ่งครับ ผมต้องไปทำงานก็เลยไม่ได้เข้าคลาสเรียน เพิ่งมารู้ทีหลังว่าอาจารย์ประจำวิชาตัดคะแนนผมไปแล้ว…เหมือนว่าจะไม่ใช่แค่วิชาเดียวด้วยครับ…อาจารย์ดูให้ผมหน่อยครับว่าจะทำยังไงได้บ้าง จำเป็นต้องสอบซ่อมหรือเปล่า”
หลังจากที่กวนเหว่ยได้ยินเช่นนั้น เขาก็หัวเราะพร้อมกล่าวขึ้นว่า “ไม่เป็นไรครับ เรื่องของคุณผมจะคุยกับอาจารย์พวกนั้นให้ เรื่องคะแนนคุณไม่ต้องกังวล อธิการบดีเฉียนกำชับผมเป็นพิเศษว่าให้ดูแลคุณให้ดี คุณวางใจได้เลยครับ”
เมื่อเฉินชางได้ฟังดังนี้ เขาก็รู้สึกดีใจทันใด “ครับๆ ขอบคุณอาจารย์กวนมากนะครับ!”
หลังจากวางสายแล้ว เฉินชางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจในที่สุด เรื่องหนักอกถูกยกออกไปแล้ว
ทว่าเพิ่งวางสายไปไม่กี่นาที โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง มีใครคนหนึ่งโทรเข้ามา
“หมอเฉิน ฉันฟู่จื้อฮุ่ยจากศูนย์ฝึกอบรมนะคะ!” เสียงผู้หญิงดังขึ้น
เฉินชางชะงัก แน่นอ
