บทที่ 292 การจัดการของเมิ่งซี
กว่าจะปลีกตัวจากหัวหน้าทั้งสองที่ติดตามตนได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย หลังจากที่เฉินชางเป็นอิสระจากการติดตามแล้วในที่สุด เขาก็รีบมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลตงต้าก่อนห้าโมง
ในตอนที่เดินทางไปถึงแผนกศัลยกรรมหัวใจ เขาพบว่าทุกคนต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับงาน
หัวหน้าเมิ่งซีอาจารย์ที่ปรึกษาของตนไม่อยู่ในห้องทำงาน แต่…หมอเก่อฮว๋ายที่เคยแข่งเย็บหลอดเลือดกับตนอยู่!
เฉินชางรีบเดินเข้าไปหาทันที “สวัสดีครับอาจารย์เก่อ”
เก่อฮว๋ายหันมามองด้วยรอยยิ้ม นับจากตอนนั้นที่เจอกันก็ห่างหายกันไปเดือนกว่า กล่าวตามความจริง เก่อฮว๋ายจำเฉินชางไม่ค่อยได้
ถึงอย่างไรเสียก็เคยเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว “คุณคือ…”
เฉินชางมองเก่อฮว๋ายแล้วหัวเราะ “อาจารย์เก่อ ผมเป็นลูกศิษย์ของหัวหน้าเมิ่งไงครับ”
เก่อฮว๋ายตระหนักได้ทันใด สีหน้าที่แสดงออกดูค่อนข้างโอเวอร์ “อ้อ! คุณก็คือ…คนๆ นั้น!”
เฉินชางถอนหายใจออกมา ฝีมือการแสดงที่โอเวอร์เกินจริงไปมาก ถ้าใช้ความตั้งใจเพิ่มสักนิดก็คงจะดี
ดูแล้วการพ่ายแพ้เมื่อครั้งนั้นยังน่าเวทนาไม่มากพอ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ตัดสินใจแน่วแน่อยู่ภายในใจว่า ครั้งหน้าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีก
คนอื่นพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียวจดจำมั่นอยู่ในใจ ดูอย่างตัวละครที่ชื่อเซียวเหยียนในเรื่องสัประยุทธ์ทะลุฟ้าที่สูญเสียปราณยุทธ์ฉับพลันคนนั้น ‘สามสิบปีกระแสน้ำในลำธารแปรผันไปทางทิศตะวันออก สามสิบปีกระแสน้ำในล
