ดูเหมือนฝีมือของหมอหนุ่มที่ไหนกัน
ดูสง่า!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
เกิดเป็นคนต้องรู้จักถ่อมตัว!
ถานจงหลินที่เมื่อครู่นี้คิดจะอาสาเข้ามาช่วยอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เขาได้เรียนรู้เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์นี้
นั่นก็คือต่อไปเวลาที่เฉินชางบอกว่าทำไม่เป็น จะต้องยิ้มถ่อมตัวไว้ก่อน
หลังจากที่จัดกระดูกเข้าตำแหน่งเดิมแล้ว เฉินชางก็เริ่งลงมือเย็บเส้นเอ็น หลอดเลือด ทุกขั้นทุกตอนเป็นระเบียบแบบแผน
ฉินเย่วเองก็นับว่าทำงานเข้าขากับเฉินชางเป็นอย่างดี
ไม่นานการผ่าตัดก็เสร็จสิ้น!
เฉินชางบิดขี้เกียจทีหนึ่ง มองนัยน์ตากลมโตของฉินเยว่ที่เต็มไปด้วยคำว่า ยอดเยี่ยม
เฉินชางพึงพอใจเป็นที่สุด
และในจังหวะที่เฉินชางกำลังหันหลังไป ทันใดนั้นเขาก็พบว่าถานจงหลินกับอันเยี่ยนจวินยืนอยู่ด้านหลัง เขาถึงกับชะงักในทันใด “พวกคุณ…มาได้ยังไงครับเนี่ย”
ถานจงหลินหัวหัวกระอักกระอ่วน “มาเรียนวิธีเย็บเส้นเอ็นของเสี่ยวเฉินสักหน่อยน่ะครับ”
อันเยี่ยนจวินพยักหน้าอย่างเงียบๆ!
เขาจะตะลึงได้อย่างไรกัน เขาคิดอยู่แท้ๆ ว่าเฉินชางเชี่ยวชาญด้านการเย็บซ่อมแซม คิดไม่ถึงว่าจะดามกระดูกนิ้วมือเป็นด้วย
ดาเมจแรงเกินไปแล้ว…
ถานจงหลินหัวเราะเก้อเขินพร้อมกล่าวขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน ฝีมือดามกระดูกนิ้วมือของคุณนี่ไม่เลวเลยจริงๆ นะครับ!”
เฉินชางมองถานจงหลินด้วยความรู้สึกค่อนข้างเขินอาย ถึงอย่างไรเสียการใช้ทักษะขโมยท่าไม้ตายก็ยังชวนให
