้ค่อนข้างรู้สึกละอายอยู่ดี
“พอได้ครับ หัวหน้าถานสอนไว้ดี ได้เห็นหัวหน้าถานดามให้ผู้ป่วยเมื่อครั้งนั้น เลยเก็บเกี่ยวเทคนิคได้ไม่น้อย วันนี้ผมก็เลยผ่าตัดเคสนี้ได้ครับ”
เฉินชางกล่าวตามความจริง แต่สิ่งที่หัวหน้าทั้งสองได้ยินกลับเป็นอีกแบบหนึ่ง!
อันเยี่ยนจวินนึกถึงเมื่อครั้งนั้นที่ถานจงหลินดามกระดูกให้ผู้ป่วยขึ้นมาได้ในทันใด เขาพบว่าเฉินชางทำได้เหมือนถานจงหลินมากจริงๆ!
แม้แต่ถานจงหลินเองก็ยังอึ้ง…
นี่คุณกำลังล้อผมเล่นใช่มั้ย
ผมเรียนวิธีเย็บเส้นเอ็นแบบฉบับคุณ ผมใช้เวลาเรียนรู้และฝึกฝนอยู่ตั้งนาน วิ่งหน้าตั้งมาเรียนรู้เทคนิคเย็บเส้นเอ็นแบบฉบับคุณที่โรงพยาบาลอันดับสอง ซื้อตีนหมูมาเยอะแยะเพื่อฝึกเย็บเส้นเอ็น เพิ่งจะทำได้แค่ผิวเผิน…
เด็กหนุ่มอย่างคุณเห็นวิธีดามกระดูกนิ้วมือของผมแค่เคสเดียวก็เก็บเกี่ยวความรู้และเทคนิคดามกระดูกนิ้วมือของผมไปหมดแล้ว?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักเฉินชาง
แต่ก็รู้สึกจำใจยอมรับในศักยภาพในการเรียนรู้ของตน ถึงอย่างไรการเรียนรู้ก็ต้องอาศัยศักยภาพเฉพาะบุคคล คุณจะพูดอะไรได้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกทุกข์ระทมขึ้นในหัวใจทันใด
