บทที่ 287 ถ้าฉันไม่ฆ่านายให้ตาย ความแค้นในหัวใจคงไม่มีวันจาง!
เฉินชางขบคิดในใจอยู่นาน สุดท้ายแล้วก็คิดว่าขอตัวก่อนดีกว่า!
กรณีที่เกิ่งเหยียนมาแล้วจิ่งหรานอธิบายไม่กระจ่างจะทำไง
กรณีที่เกิ่งเหยียนคิดว่าเขาแก้เผ็ดจะทำไง
เกิดเกิ่งเหยียนกล่าวหาว่าเขาหันมาคบกับผู้ชายของเธอ เพราะเขาคบกับเธอไม่รอดจะทำไง
เมื่อวิเคราะห์ตามตรรกะของบุคคลคนนี้แล้ว ก็สมเหตุสมผลมากที่ควรจะขอกลับก่อน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ลุกขึ้นเอามือปัดๆ ก้น “เอ่อ หมอจิ่งครับ ครอบครัวผมมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย ผมขอตัวก่อนนะครับ คุณรอเกิ่งเหยียนที่นี่เถอะครับ”
จิ่งหรานชะงักเล็กน้อย ค่อนข้างผิดหวัง “เอ่อ…หมอเฉิน นั่งลงเถอะครับ? ที่เมืองอันหยางคุณเป็นเพื่อนคนแรกของผม แล้วก็เป็นคนที่ร่วมทีมผ่าตัดกับผมเคสแรกที่เมืองอันหยางด้วย เราต้องดื่มด้วยกันเยอะหน่อย แล้วผมก็จะได้ถือโอกาสนี้แนะนำภรรยาของผมให้คุณรู้จักด้วย เธอเป็นคนดีมาก”
เฉินชางแค่นหัวเราะ เป็นคนดีมาก เป็นคนดีมาก…หมายถึงรูปร่างหน้าตาดีมาก?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี่นี้เฉินชางก็หัวเราะ เขาบอกกับเถ้าแก่ร้านว่า “เถ้าแก่ครับ เอาไข่แพะห้า หนิวฮวนสี่[1] อ้อ แล้วก็ลูกตาวัว ตั๊กแตน ด้วง ตัวอ่อนผึ้ง แมงป่องเอามาอย่างละสองไม้! ให้ด็อกเตอร์จากเมืองหลวงของเราได้ลิ้มลองรสชาติเมนูเด็ดมณฑลตงหยางหน่อย อ้อ ขอแบบกลิ่นฉุนๆ หน่อยนะครับ”
หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว เฉินชางก็บอกกับจิ่งหรานว่า “หม