อจิ่งครับ เมนูพวกนี้เป็นเมนูเด็ดของมณฑลตงหยางเลยนะครับ คุณต้องไม่เคยกินมาก่อนแน่ๆ ลองกินดูครับ วันนี้น้องชายผมมีเรื่องต้องให้ผมช่วยจัดการ ผมอยู่กับคุณต่อไม่ได้ คุณนั่งกินกับเกิ่งเหยียนให้เต็มที่เลยนะครับ วันนี้ผมเลี้ยงเอง!”
หลังจากพูดจบเฉินชางก็ควักเงินสามร้อยหยวนยื่นให้เถ้าแก่พร้อมบอกเถ้าแก่ว่า “ลุงหยาง ค่าอาหารครับ ผมจ่ายเกินไว้เพื่อสั่งเพิ่ม”
ลุงหยางหัวเราะ “ได้เลยเสี่ยวเฉิน วันนี้ใจป้ำมาก!”
ร้านปิ้งย่างข้างทางร้านนี้อยู่ห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล เฉินชางมากินบ่อยๆ แต่ไม่ได้มาคนเดียว ส่วนใหญ่มีเหล่าเฉินมาด้วย ทุกครั้งเหล่าเฉินจะเป็นคนเลี้ยงเขา
เฉินชางหัวเราะ “ผมไปแล้วนะครับ!”
…
หลังจากที่เฉินชางกลับไปได้สามนาที หญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งรีบร้อนมาที่ร้านปิ้งย่าง
เมื่อเห็นจิ่งหรานเธอก็ด่าด้วยความโมโหทันที “จิ่งหราน คุณนี่จริงๆ เลยนะ ฉันรอคุณอยู่หน้าประตูแผนกฉุกเฉินทั้งวัน คุณกลับมานั่งจิบเบียร์กินปิ้งย่าง รู้ผิดชอบชั่วดีบ้างมั้ย”
เมื่อด่ามาถึงตรงนี้ เกิ่งเหยียนก็ปาซาลาเปากับนมในมือใส่จิ่งหราน!
จิ่งหรานรีบลุกขึ้นมาปลอบเธอทันที “ขอโทษนะที่รัก วันนี้ผมเหนื่อยมากจริงๆ ผ่าตัดสิบกว่าชั่วโมง หลังจากผ่าตัดเสร็จก็เหนื่อยจนหมดเรี่ยวแรงแล้วจริงๆ ในหัวคิดแค่ว่าอยากหาอะไรกิน!”
เกิ่งเหยียนยืนกอดอกเอียงศีรษะเล็กน้อย
“แล้วคุณ…ไม่รู้หรือไงว่าฉันรอคุณอยู่ ฉันไม่โทรหาคุณ ในใจคุณก็ไม่มีฉันอยู่ในใจแล้ว!”
จิ่งหร
