านรีบกล่าวทันที “ผมผิดผมเลว! ผมยอมรับผิด ต่อไปเวลากลับถึงบ้านผมเป็นคนทำกับข้าว!”
เมื่อเกิ่งเหยียนเห็นผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของจิ่งหราน เธอก็ถอนหายใจออกมา แล้วช่วยจัดทรงผมให้เขาด้วยความเห็นใจ
เธอรู้สึกโกรธเขาจริงๆ แต่ก็รู้สึกเห็นใจเขาจริงๆ ด้วยเหมือนกัน
คนเป็นหมอเหมือนกันจะไม่เข้าใจกันได้อยงไร
จิ่งหรานผ่าตัดต่อเนื่องสิบกว่าชั่วโมงเพื่อช่วยชีวิตคน อีกทั้งยังเป็นการผ่าตัดที่ต้องใช้ทักษะขั้นสูงมากด้วย เธอจะไม่เข้าใจเขาได้อย่างไร
แต่ใครบ้างจะไม่รู้สึกโกรธ
ฉันซื้อของอร่อยรอคุณอยู่หน้าห้องผ่าตัดทั้งวัน ทว่าพอคุณออกมาจากห้องผ่าตัด คุณกลับไปจิบเบียร์กินปิ้งย่างกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง?
ไม่สนใจฉัน ละเลยฉัน ไม่โทรศัพท์หาฉัน!
แล้วฉันเกิ่งเหยียนคนนี้จะไม่โกรธคุณได้ยังไง
ด้วยเหตุนี้ ในตอนนี้ เกิ่งเหยียนก็เลยทั้งสงสารทั้งเดือดดาล!
เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงของจิ่งหร่าน เกิ่งเหยียนก็กลอกตามอง “ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน! วันนี้ฉันยังไม่กินข้าว กลัวว่าคุณออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วจะไม่มีอะไรกินก็เลยนั่งรอคุณทั้งวัน”
จิ่งหรานมองหญิงสาวด้วยความรักสุดหัวใจ เธอเป็นผู้หญิงที่คิดอะไรรอบด้านเพื่อเขา!
เพื่อเขาแล้วเธอไม่เรียนต่อปริญญาเอก
ทั้งๆ ที่อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอยื่นขอสิทธิ์พิเศษให้เธอได้เรียนต่อปริญญาเอกโดยที่ไม่ต้องสอบเข้าเพราะเธอมีผลการเรียนดี
แต่ครอบครัวของจิ่งหรานเร่งเร้าให้แต่งงาน เห็นว่าอายุไม่น้อย
