นกรอด จิ่งหรานที่กำลังมองอยู่กล่าวขึ้นว่า “ระวังนะครับ อย่ารีบร้อน!”
จิ่งหรานหันไปหาหวังเชียนกับจางเสวียเลี่ยง “ห้ามเลือด!”
ผ้าก๊อซสำหรับห้ามเลือดในมือหวังเชียนใช้ไปแล้วไม่รู้กี่ก้อนต่อกี่ก้อน!
หนึ่งก้อนใช้ไป…ตามด้วยอีกหนึ่งก้อน…ผ้าก๊อซที่ใช้แล้วถูกกองทิ้งไว้บนผ้าสีเขียวราวกับเป็นสิ่งที่ไม่มีมูลค่า
ในเวลานี้เฉินชางยังต้องเฝ้าสังเกตสัญญาณชีพของผู้ป่วยด้วย กรณีที่มีอะไรผิดปกติก็จะได้แก้ไขได้ทันกาล!
เฉินชางหันมามองพยาบาล
“ให้พลาสมาต่อเนื่อง!”
พยาบาลพยักหน้า ตรวจสอบความถูกต้องของพลาสมาอยู่หลายครั้ง แล้วให้พลาสมากับผู้ป่วย
ทุกคนทำหน้าของตนอย่างเป็นระเบียบแบบแผนตามที่เฉินชางมอบหมาย
เวลานี้ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก หลังจากหลี่เป่าซานล้างมือเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินเข้ามา ตามมาติดๆ ด้วยเถามี่ หลี่เจี้ยนเหว่ย!
ศัลยแพทย์ใหญ่ผู้เป็นแกนสำคัญหลักทั้งสามท่านมาถึงแล้ว!
ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างสบตากันไปมา
เมื่อเห็นหัวหน้าทั้งสามท่าน สีหน้าของทุกคนก็พลันเปลี่ยนเป็นปีติยินดี!
ส่วนเฉินชางรีบตำหนิทันที “อย่างขยับซี้ซั้ว!”
จิ่งหรานชะงักเล็กน้อย หวังเชียนกับจางเสวียเลี่ยงต่างไม่กล้าเงยหน้า พวกเขาจดจ่อกับการห้ามเลือด!
ในเวลานี้ เฉินชางไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่นิด
อย่ามองว่าเฉินชางทำเกินไป ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้า!
เมื่อได้ยินเฉินชางตำหนิคนในทีม หลี่เป่าซานก็ชะงักเล็กน้อย เขามองเถามี่ทีหนึ่ง แล
