ล้วก็อีกอย่าง นายดูจิ่งหรานสิ มาทำงานงานที่โรงพยาบาลตงต้าได้สวัสดิการบ้านพักที่อยู่อาศัย เท่ากับได้เงินตั้งตัวหนึ่งล้านหยวน ทำงานโรงพยาบาลหกปีหาเงินได้เท่าไหร่กันเชียว หมอตำแหน่งทั่วไปเงินเดือนสามถึงห้าพันหยวนต่อเดือนจัดว่าไม่เลวแล้ว กว่าจะลืมตาอ้าปากได้ก็ต้องใช้เวลาสามถึงห้าปี”
เฉินชางมองเกิ่งเหยียน
ผม…
ในเวลานี้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียก “เกิ่งเหยียน!”
เกิ่งเหยียนขานรับทันควัน “มาๆ เฉินชาง ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักกับสามีของฉัน”
ระหว่างที่พูดเกิ่งเหยียนก็หันไปจูงจิ่งหรานมา เธอกำลังจะกล่าวแนะนำว่า ฉันจะแนะนำให้นายรู้จัก ท่านนี้คือ…
จิ่งหรานชะงัก “หมอเฉิน?”
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน “สวัสดีครับหมอจิ่ง!”
ขณะที่ทั้งคู่ทักทายกัน เกิ่งเหยียนก็ได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
นี่มันอะไรกันเนี่ย
“รู้จักกันหรือเนี่ย”
จิ่งหรานค่อนข้างรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเฉินชาง เพราะถึงอย่างไรเสียการร่วมมือกันในครั้งนั้น ฝีมือของเฉินชางก็เป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน
“รู้จักกันแน่นอนครับ ผู้ชายคนนี้ก็คือหมอเฉินที่ผ่าตัดช่วยชีวิตนักศึกษาที่ป่วยเป็นโรคพยาธิไฮดาติดในปอดคนนั้นกับผมที่โรงพยาบาลประชาชน!…
…ผมขอแนะให้คุณรู้จัก ท่านนี้คือหมอเฉินผู้มีฝีมือการผ่าตัดขั้นสูงมาก มีความเชี่ยวชาญมากจน ผมเทียบไม่ได้! ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนั้นผมเองก็ทำไม่ได้”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ จิ่งหรานก็หัวเราะเขินอาย “…เมื่อตอนนั้นที่ผมเล่าให้คุ
