ณฟังผมโม้ ความจริงแล้วหมอเฉินเป็นแพทย์ผู้นำทีมผ่าตัดในครั้งนั้น ส่วนผมแค่คอยให้ความช่วยเหลือ ฝีมือระดับเทพของหมอเฉินเหนือชั้นกว่าผมมาก!”
คำพูดเหล่านี้ทำเอาเกิ่งเหยียนถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง และพูดอะไรไม่ออกสักคำ!
เกิ่งเหยียนมองหน้าจิ่งหรานด้วยสีหน้างุนงง เมื่อกี้นี้ฉันเพิ่งจะหยิบยกเรื่องราวของคุณมาคุยโม้โอ้อวดไปหนึ่งยก คุณ…คุณทำฉันผิดหวัง!
เมื่อเห็นสีหน้าของเกิ่งเหยียนเปลี่ยนไป จิ่งหรานก็คิดว่าเธอคิดถึงรูปพยาธิที่เขาส่งไปให้เธอดูเมื่อครั้งนั้น สีหน้าของเธอถึงได้เปลี่ยนกะทันหัน “เกิ่งเหยียน รูปที่ส่งให้คุณเมื่อครั้งนั้น…ผมคิดว่า…หมอเฉินส่งรูปให้คนพิเศษดูเป็นคนแรก…ผมก็เลย…”
สีหน้าของเกิ่งเหยียนพลันเปลี่ยนอีกครั้ง!
เธอมองเฉินชางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด นายจงใจสินะ?
เฉินชางก้าวถอยหลังอย่างควบคุมไม่อยู่ เขามองจิ่งหราน ฉิบละ คุณอย่าดึงผมลงเหวสิ!
จิ่งหรานรีบกล่าวทันทีว่า “ความจริงแล้ว หมอเฉินแนะนำผมว่าอย่าส่งรูปให้คุณ!”
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของเกิ่งเหยียน -5!]
เฉินชางหน้าถอดสี “เอ่อ…ไว้เราค่อยเจอกันวันหลังนะ ผมมีธุระกะทันหัน…”
และในตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น “ช่วยด้วย ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที มีคนตกลงมาจากชั้นบน!”
เฉินชางกับจิ่งหรานหน้าถอดสี พวกเขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นอีก ต่างก็วิ่งตรงไปทางนั้นทันที
